Tightrope Artist

A więc cofamy się.

2012-02-28T17:36:00.000+01:00

...bo niby na dobre ma to nam wyjść, bo jakiś etap ominęliśmy i go brakowało. Bo to, co się za szybko zaczyna, szybko się też kończy.
Bullshit. Wszystko trwa, dopóki sam tego chcesz.
I to akurat w tym momencie, kiedy bardziej niż zwykle, naprawdę bardzo bardzo, potrzebuję pewności stałości przyszłości. Nie takiej, że na zawsze, że na górze róże itd, ale... czegoś więcej niż teraz, czegoś żebym wiedziała, że warto na to wszystko się porywać... małego zaklęcia...
Ty jednak nie wierzysz w czary, i boję się, że to mogłoby się nigdy nie zmienić.
Tak, czyny są najważniejsze, ale to słowa czasem spajają silniej niż najmocniejszy uścisk i przekazują to, czego nigdy nie odda sposób w jaki na mnie patrzysz.
Zaczynam się czuć jakbym była wyjątkowo zachłanna i oczekiwała zbyt wiele... ale wiem że tak nie jest. Boli.

Cofając, należy bardzo uważnie oglądać się do tyłu, bo można całkiem wypaść ze swojego toru...

pomarudzę sobie

2012-02-26T13:12:00.000+01:00

Może jestem próżna... ale raczej nie bardziej niż każda inna kobieta. Czasem tylko chciałabym wiedzieć, że wszystkie zabiegi jakie stosuję po to, by jakoś 'wyjściowo' wyglądać, nie mijają się z celem i są w ogóle zauważane. I chciałbym czuć się doceniona nie tylko spojrzeniami innych facetów, ale przede wszystkim tego jednego... a tu nic, zero reakcji. -10 do samooceny.
Na tym etapie???
Gorzko.

2012-02-14T23:35:00.000+01:00

czasem czuję falę niechęci tak dużej, że gdybym umiała sterować tą energią jaka się wtedy wyzwala, mogłabym burzyć miasta

2012-02-13T21:55:00.000+01:00

- O czym myślisz?
- O niczym...
O niczym, o czym byś nie wiedział.

201

2012-02-08T18:52:00.000+01:00

Widzę wyraźniej. Myślę, że różowe mam już tylko oprawki.
Widzę nawet te szczegóły, których brakuje, jednak jeszcze nie przysłaniają mi całego obrazu.
Nie chcę myśleć, co dalej. Teraźniejszość, i na tym się skupmy

zło!!!

2012-01-22T19:14:00.000+01:00

Sfrrrrrrrustrowana i zła. I tak od tygodnia prawie. Na przemian - zła, smutna, normalna, udająca normalną, zła, rozdrażniona bardzo.
Tak właściwie trwa to od początku tego miesiąca, ale teraz dopiero wiem mniej więcej dlaczego. Najciekawiej było właśnie kiedy czułam, że robię się coraz bardziej nerwowa, a nie wiedziałam skąd mi się to wzięło.

Teraz, odnajdując przyczynę, powinnam niby czuć ulgę. Nie. Jest jeszcze więcej nerrrrwów i zaciskania zębów. Momentami mogłabym warczeć. Bardzo przekonywająco warczeć, odstraszając nawet rottweilera. Nawet teraz, kiedy piszę te słowa, uderzam w klawiaturę z dwukrotnie większa siłą niż zazwyczaj. Cholera, no! Mam takie małe marzenie - mieć pod ręką komplet talerzy i roztrzaskać je wszystkie o podłogę!
I czemu tak, dlaczego? Bardzo pokręcony łańcuch przyczynowo-skutkowy do tego doprowadził. I za dużo moich negatywnych myśli. Jakiś mechanizm wewnątrz mnie został zaalarmowany przedłużającym się stanem szczęścia i spokoju, i próbuje teraz to zniszczyć, jak ciało obce. Pocieszam się, ze w przypadku małży taki proces owocuje perłą. Perły są ok.

Jakie to wszystko psychiczne i pokręcone.
Zaciskam zęby i wytrzymam, nie wciągając w to... innych. Wiem że teraz bardzo szybko mogłabym coś zepsuć. Lub poważnie naruszyć. Po prostu muszę wykazać się siłą woli i kontrolować swoje chore myśli, albo nie dopuszczając ich do głosu, albo natychmiast kontratakując przeciwnymi, pozytywnymi, jak odtrutką.
Ten stan zapalny w moim organizmie, jaki wyszedł w ostatnio robionych badaniach, chyba dzieje się właśnie w mojej głowie. W ogóle - całe życie za dużo dzieje się w mojej głowie, i już chyba obwody mi się wypalają.
A co gorsze, teraz w ogóle nie mogę sobie pozwolić na wakacje od myślenia, zastanawiania się, analizowania, planowania, szeroko pojętej pracy umysłowej. Nawet nocą jakieś chore akcje wkradają się do moich snów. Za dużo, za dużo, ratunku...

2012-01-19T20:49:00.000+01:00

I taka historia miłosna trafia do mnie najbardziej:

dziś zasnę uśmiechnięta

2012-01-14T00:12:00.000+01:00

Miałam zapisać wiele rzeczy, jakie pałętały mi się po głowie jeszcze chwilę temu, kiedy skończyliśmy rozmawiać, ale pouciekały one gdzieś, poplątały się. Zostało tylko wrażenie, odczucie bez konkretnej myśli - taki szczęśliwy spokój ducha. Prawie jakbym się w niego wtulała. Coraz lepiej umiem to sobie wyobrażać.

Czytasz mi w myślach. Albo w blogu

2012-01-12T19:29:00.000+01:00

Czasem jedna kłótnia jest większym krokiem naprzód niż pół roku zgody.
Tabu złamane, nie jesteśmy jacyś nadnaturalni, w końcu musiała pojawić się sytuacja, która doprowadzi do spięcia. I dzięki temu jestem jeszcze bardziej pewna swoich uczuć... i nie swoich chyba też.
Chyba. Zawsze chyba. Chyba tak. Możliwe. Chyba na pewno. Istnieje duże prawdopodobieństwo.

Mimo wszystko, po wielu dniach rozpływania się w szczęściu, ogarnął mnie dziś smutek, taki z gatunku tych, które unieruchamiają w łóżku z bólem brzucha.
Nauczyłam się już, co tego typu sygnałami podpowiada mi ciało: ból brzucha - to utrata bezpieczeństwa, ból serca - gdy jest bariera do pokonania, ściskanie w gardle - gdy nie chcą przejść mi przez nie jakieś słowa. Zabawne, że to w taki sposób staję się dopiero świadoma swoich własnych emocji.

chwilę później
Ok, już przeszło. Wystarczyło, że bardzo silnie skupiłam się na jednej myśli, nie związanej z całym tym negatywem.To działa. Dla wzmocnienia efektu teraz idę się trochę poruszać.
Ćwiczenia fizyczne mają na mnie zawsze bardzo kojący wpływ (jeśli tylko zdecyduję się ruszyć tyłek).
Bardziej kojący nawet niż trzy piwa czy 'Kac Vegas'. Polecam.

2012 to będzie dobry rok

2012-01-05T21:13:00.002+01:00

Tym razem podsumowanie wypada zadziwiająco dobrze. 2011 był dla mnie łaskawy, szczególnie od pewnego momentu. Myślę, że niechcący znalazłam w ciągu tych miesięcy swoją receptę na szczęście.
Jest rozbrajająco prosta - jeśli nie jesteś zadowolony ze swojego życia, zmień coś. I tyle. Działa.

Ten rok przyniósł mi nową pracę, nową wiedzę i punkty do doświadczenia, nowych ludzi w otoczeniu, dystans do wielu spraw. Naświetlił mi, gdzie robiłam błędy i co jeszcze muszę zmienić by zupełnie wyjść na prostą. Obfitował w wiele podróży, nowych doświadczeń, był bardzo MUZYCZNY (4 duże trance'owe imprezy i bilety na trzy kolejne;).
Ale najważniejsze i najpiękniejsze co mi przyniósł... to osoba, która razem ze mną dzieli te doświadczenia, dla której chce mi się starać i być lepszą, która... no wiadomo. /Nawiasem mówiąc, zauważyłam, że o najważniejszych rzeczach pisze się najtrudniej/

Postanowienia?
Utrzymać to co mam.
Zamieszkać we Wrocławiu.
I wyciskać każdy dzień jak słodką cytrynę. Tyle w zasadzie, a będę szczęśliwa na pewno.

2011-12-21T19:25:00.000+01:00

Say those words to me, and I will never leave you

2011-12-19T14:17:00.003+01:00

Miłość i prawda nie potrzebują żadnych uzasadnień, ponieważ są
r z e c z y w i s t o ś c i ą samą w sobie.

enne-due-rabe

2011-12-15T23:07:00.000+01:00

Mam plany na pozytywne zmiany.
Na jeszcze więcej pozytywnych zmian.
Kolejną podpowiedź co do tego 'jak żyć' przyniósł mi dziś enneagram. Nie znałam, o dziwo, nie testowałam się, a tu wyszło, szydło z worka.

Dla tych, co jeszcze nie znają tego podziału na typy osobowości, polecam test na stronie:
http://enneagram.pl/

A poniższy tekst jest o mnie, więc można nie czytać;)

Mój opis (4w5) był bardzo trafny, ale najbardziej przemówiła do mnie znaleziona tu droga rozwoju dla Czwórek. Takie proste i logiczne, a brakowało mi żeby ktoś wyraził słowami to, co miałam gdzieś na granicy zrozumienia.
Poza tym, autor tekstu zawstydził mnie lekko. Nie wypieram się tego wszystkiego, cóż, rzeczywiście jest we mnie sporo egoizmu (rozumianego jako zwracanie się przede wszystkim ku sobie, wnętrzu, zamiast ku innym) i potrzeby skupiania na sobie uwagi przez swą 'wyjątkowość'. Siedziało to we mnie głęboko, nie do końca uświadomione, a teraz kiedy już wyszło na powierzchnię, wydaje się takie głupie i... niewłaściwe po prostu.
Potrzebowałam żeby ktoś mi to wytknął. I wskazał prosty sposób na to, jak się rozwinąć ku lepszemu.
To jest największy plus enneagramu.

Życie nie składa się z samych uczuć i krążących wokół nich myśli. Czwórka pragnie wyciszenia i uporania się z obezwładniającymi emocjami, ale nie osiągnie tego przez ucieczkę w przyjemności, medytację, modlitwę czy ekscentryzm. Czysty umysł, wolny od jazgotu emocji, pojawi się dopiero wtedy, kiedy Czwórka zrozumie, że wszystkie jej niepokoje i frustracje wynikają z pragnienia wyjątkowości i bycia w centrum uwagi.
Gdy zacznie zauważać, że istotą prawdziwego piękna jest prostota, odkryje powab zwykłych czynności, zainteresowania światem i działania dla jego dobra. Nie musi się martwić, że rezygnacja z nacisku na „wyjątkowość” uczyni ją szarą myszką. Czwórka ma tyle talentów, że z pewnością zyska podziw, kiedy zacznie je odkrywać i realizować. Nie musi być jednak papugą strojną w kolorowe pióra, by wywoływać zainteresowanie i przyciągać do siebie ludzi. Otoczenie zacznie ją podziwiać właśnie wtedy, kiedy na tym podziwie przestanie jej tak natarczywie zależeć.
Uruchomienie ośrodka działania, który Czwórka wykorzystuje w stosunkowo najmniejszym stopniu, poruszy zastygłą energię twórczą, a wtedy ten wrażliwy człowiek zacznie pilnie tworzyć plany i realizować cele, które będzie sobie wyznaczał. Połączenie działania z intelektem i emocjami złoży się na tworzywo, z którego Czwórka może ulepić praktycznie wszystko, co będzie chciała. Nie oznacza to, że zniknie tendencja do nadwrażliwości, jednak poświęcenie uwagi realizacji szlachetnych celów zepchnie ją na dalszy plan. Tylko wykonywanie praktycznej pracy, która ma swój głęboki sens, uruchamia energię tworzenia.
Zbudowanie standardów wytrwałości i sumienności nie jest dla Czwórki sprawą łatwą, gdyż wymaga zmiany dotychczasowego postrzegania świata przez pryzmat swoich potrzeb emocjonalnych. Kiedy jednak zacznie się to udawać, Czwórka zamieni pesymizm, z którym spoglądała w przyszłość, na realistyczny optymizm.
Czwórki – wzbudzające, po trosze na siłę, uwagę otoczenia – muszą zdać sobie sprawę z tego, że energię tę należy przekierować na poświęcanie uwagi otoczeniu i szczere oddanie słusznym sprawom. Tylko taka zmiana kierunku wykorzystywania swoich możliwości przyniesie prawdziwe samozadowolenie i pozwoli zbudować trwałe poczucie wartości, którego miernikiem będzie realizacja właściwego celu, a nie poklask gawiedzi.
Dla silnie emocjonalnej Czwórki niezbędny jest ruch fizyczny. Jakiekolwiek zajęcia ruchowe (np. joga, biegi, praca w ogrodzie) będą sprzyjały integrowaniu emocji zamiast pławieniu się w nich. Kiedy Czwórka uświadomi sobie swoje postawy pełne nadwrażliwości na punkcie własnej osoby, zacznie się z nich śmiać i przestanie traktować je tak poważnie. Zaprzestanie też wiecznej analizy problemów i zamknie tragiczną przeszłość, wiedząc, że roztrząsanie jej nie daje żadnych rezultatów.
Czwórka, niestety, nie może liczyć na magiczne, nagłe zmiany na drodze samorozwoju. Postęp musi być wynikiem pracy i samoświadomości, a nie jakiejś cudownej terapii, działań numerologa czy wróżki. Nie warto także mamić się śmiesznymi wykrętami, że „w moim wieku już nic się nie zrobi”. Czwórka musi nauczyć się pełnej odpowiedzialności za swoje życie, wtedy zaś wypełni się ono prawdziwą wolnością, a nie tą kupowaną trudnymi rozstaniami.
Dobry rezultat przyniesie także wprowadzenie w życie zasady Dalajlamy, by porównywać się z tymi, którzy mają mniej, a nie z tymi, którzy mają więcej. Altruizm okazywany innym może stać się wybawieniem dla – zaplątanego w egocentryzmie – prawdziwego ja Czwórek. Dzięki niemu swój ciasny świat marzeń i emocji zamienią na wszechświat tchnący artyzmem, w którym poczują się znakomicie.

2011-12-04T20:03:00.000+01:00

Albo mam coś z hormonami, albo to już ten wiek. Zaczynam myśleć rodzinnie. Coś, co jeszcze niedawno było mi zupełnie obce, pojawia się w sferze moich marzeń i planów. Wzruszają mnie (tak, czasem mam łzy w oczach!) jakieś tandetne reklamy w stylu 'nasze pierwsze święta w trójkę' itp, nadstawiam uszu w pracy wyłapując wszelkie niby nudne historie domowe i w myślach podstawiam się na miejsce bohaterek.
Przez dłuższy czas zakładałam, że będę żyć sama, a spełnienie da mi rozwój osobisty, praca, podróże, poznawanie świata z każdej strony.
Nie zamierzam z tego rezygnować, ale zrobiłam w tych planach miejsce dla drugiej osoby, może trzeciej, może i czwartej... Mam nadzieję że wszystkich pod jednym nazwiskiem.

Strasznie dużo się zmieniło w tym roku...

Pozytywne sprzężenie zwrotne

2011-11-14T21:25:00.000+01:00

Zrób w swoim życiu jedną rzecz inaczej niż zwykle, zrób jeden wyłom w rutynie, a okaże się, że rozsupłałeś w ten sposób worek z wszelkimi możliwymi zmianami i nowościami.

Kolejny nowy element - zakwalifikowałam się do udziału w świetnym projekcie, który sprawia wrażenie jakby został stworzony właśnie z myślą o moich zainteresowaniach i planach na przyszłość. Oczywiście stało się to z dnia na dzien, tak jak wiele innych dobrych rzeczy ostatnio.
Rok się kończy, zostało 1,5 miesiąca, a ja rozpędzam się ze swoimi aktywnościami, tak jakbym chciała zrobić jak najwięcej przed jego zakończeniem, nadrabiając (zbyt) spokojną pierwszą połowę............

Nie mogę tu pominąć ogromnej roli i udziału mojego silnego motywatora, który w pedagogicznie najlepszy sposób wzbudza we mnie chęć do działania i pozytywnych zmian.
I chyba działa to też w drugą stronę - podobną (podobno:) energię pobudzam u niego i ja. A kiedy widzę ten efekt, mój własny wzmacnia się jeszcze bardziej... i tak w nieskończoność. Nakręcamy się razem jak sprężynki.
To jest przykład kiedy 1+1=5.

Wyśniona podpowiedź

2011-11-07T20:36:00.000+01:00

Kolejny argument na to, że sen jest najlepszym doradcą.
Ostatnio jakoś same z siebie nachodziły mnie wątpliwości, zaczynałam doszukiwać się minusów, choć na świadomym poziomie przed tym uciekałam. Ale cóż, co jakiś czas i tak atakowała mnie chmara ciemnych myśli: 'odległość', ~~'różnica wieku'~~ i te nieszczęsne '~~inne systemy~~' które utkwiły mi w głowie chyba najbardziej, mimo że nie mają już z nami wiele wspólnego.
Jakaś mądrzejsza część mnie na takie dictum zaserwowała mi w sobotnią noc dwa różne sny.
Różne pod względem postaci i okoliczności, ale wspólny był im pewien motyw - bardzo wyraźne przesłanie, by nie szukać dziury w całym, nie szukać na siłę problemów i żeby nie przestawać wierzyć.
Po przebudzeniu wystąpiło u mnie coś w rodzaju efektu aha! i byłam pewna właśnie takiej, a nie innej interpretacji.
A później przyszła niedziela wieczór, która jeszcze bardziej rozwiała wątpliwości.
Zasypiałam prawdziwie wzruszona tym, czego doświadczyłam.
Znowu jesteśmy krok dalej, wyżej.

D jak dotykowiec

2011-11-05T22:35:00.003+01:00

Już kiedyś pisałam tu o tym zjawisku. W pewnym momencie, mogę chyba powiedzieć, że od czasu poznania ..., zorientowałam się, że w swoich wypowiedziach ustnych czy pisemnych nadużywam słów nacechowanych emocjonalnie, przede wszystkim owego 'czuję'.

Rozmowy z nim i ciągła stymulacja intelektualna do jakiej mnie pobudzał i pobudza, sprawiły, że mimochodem zebrałam sporo danych o sobie samej. Takich, których wcześniej sobie nie uświadamiałam - min. na temat specyfiki i źródeł mojego sposobu myślenia, formułowania wypowiedzi, czy konstruowania sądów. A wszystko dzięki jego uważności, spostrzegawczości, skupieniu z jakim zawsze mnie słucha i obserwuje, oraz jego wyjątkowej zdolności analizy i łączenia faktów (chciałabym teraz rozpłynąć się nad tym jakie to niezwykłe, ale założyłam sobie że skupię się na konkretach w tym wpisie).
W ten sposób dotarłam też do informacji o modalnościach sensorycznych, czyli o dominujących w procesie uczenia i komunikacji zmysłach. Zarzucę cytatem (źródło: już nie pamiętam) :

Istnieją cztery główne style uczenia się: wzrokowy, słuchowy, dotykowy i kinestetyczny. Najprościej można powiedzieć, że wzrokowiec uczy się poprzez patrzenie, słuchowiec poprzez słyszenie, dotykowiec zdobywa informacje przez zmysł dotyku i łączy to z emocjami, natomiast kinestetyk zdobywa wiedzę podczas odgrywania ról, eksperymentowania, uczestnicząc w wykonywaniu czynności i będąc w ruchu.

DOTYKOWIEC - uczy się przez dotyk, odbieranie wrażeń na powierzchni skóry. Używa rąk i palców, które łączy z dotykiem i emocjami. Utrzymuje kontakt wzrokowy z rozmówcą. Posiada wysoką wrażliwość na doznania fizyczne oraz uczucia własne i innych. Zwraca uwagę na komunikację pozawerbalną: wyraz twarzy, język ciała, tembr głosu. Silniej odbiera emocje innych niż wypowiadane przez nich słowa. Podczas rozmowy, utrzymuje kontakt wzrokowy z rozmówcą, by odczytać wyraz jego twarzy. Często gestykuluje, zachowuje się bardzo ekspresyjnie. Wyraża się poprzez ruch rąk i komunikację niewerbalną. Opisuje swoje samopoczucie, doznania fizyczne i emocje. Zapamiętuje treści działające na emocje. Jeśli coś zanotuje, naszkicuje bądź narysuje, lepiej to przyswoi. Koncentruje się na zadaniach umysłowych, gdy trzyma coś w dłoniach, szkicuje, używa klawiatury komputera, bawi się włosami, przedmiotami. Często jednak nie potrafi odciąć się od negatywizmu i uczuć innych. Nie pozwala to mu skupić się na zadaniu i całkowicie dekoncentruje.

Rady dla dotykowców odnośnie skutecznej nauki:

samo pisanie pomaga ci zapamiętać i uporządkować materia
lepiej myślisz i słuchasz, gdy bazgrzesz, rysujesz lub trzymasz coś w dłoni, np.długopis,
dobrze, gdy za oknem masz widok na drzewa, rośliny,
lubisz uczyć się, siedząc w wygodnym fotelu czy leżąc na kanapie
muzyka, którą lubisz pomaga ci w koncentracji,
uczysz się wykonując szkice, rysunki, mapy umysłowe
potrzebujesz przyjaznej atmosfery w miejscu, gdzie masz się uczyć, negatywne emocje obniżają twoją zdolność koncentracji

Tak więc dotarło do mnie że jestem 100% dotykowcem (co w świecie wzrokowców i słuchowców jest raczej rzadkością) i wszelkie przejawy, które dotąd zdarzało mi się uznawać za irytujące ograniczenia, niekoniecznie są wadami, raczej kwestią wgranego mi oprogramowania, którego już nie zmienię, ale mogę nauczyć się odpowiednio z nim funkcjonować. Nie denerwuję się już na każde swoje 'czuję', zamiast tego korzystam z powyższych podpowiedzi i czasem dla odmiany próbuję opisywać świat także za pomocą innych zmysłów.

_______________________________________________

Dzisiejszy odcinek sponsorowała literka S jak samopoznanie.

30-dniowe wyzwanie: codzienna praca z czakrami

2011-11-05T20:47:00.001+01:00

Z ideą trzydziestodniowych wyzwań spotykałam się na różnych blogach poświęconych motywacji i produktywności, które zrywami czytuję i które dodają mi energii do myślenia o zmianach.

Ponieważ ostatnio więcej uwagi poświęcam rozwojowi osobistemu i duchowemu (w zasadzie jedno przeplata się z drugim) a do tego staram się uporządkować swoje emocje i wewnętrzne konflikty, postanowiłam głębiej zająć się zagadnieniem pracy z czakrami.

Poprzez systematyczną pracę, mam nadzieję odblokować te, z którymi mam największe problemy. Najbardziej oczywiście zależy mi na czwartej czakrze, która zharmonizowana, w mojej obecnej sytuacji byłaby dużym wsparciem. Oczywiście nie ma sensu skupiać się na tylko jednej, tak więc postanawiam uroczyście, przez najbliższe 30 dni, codziennie wieczorami będę wykonywać ćwiczenia wizualizacyjne połączone z mantrami i mudrami.

Myślę że system który tu zacytuję jest prosty i skuteczny:

Czakra	Mantra	Głoska	Barwa
Korona	OM	M	biały, fioletowy
Trzecie oko	KSHAM	I	indygo
Gardło	HAM	E	błękit
Serce	YAM	A	zielony, róż, złoty
Splot słoneczny	RAM	O otwarte	żółty
Sakralna	VAM	O zamknięte	pomarańczowy
Podstawa	LAM	U	czerwony

Czakra podstawy

Mantra:: LAM
Głoska:: U
Mudra:: Łączymy kciuk oraz palec wskazujący tak, aby stykały się opuszkami. Delikatnie, nie na siłę, nie przyciskajmy z całej siły palców do siebie. Detale, napięcia niech będą indywidualną sprawą każdego, zasada jest taka, aby odczuć subtelne oddziaływanie (choć może nie być żadnych odczuć – i tak oddziaływanie zachodzi więc bez obaw) i nie zastanawiać się za długo nad detalami. Tyczy się to wszystkich kolejnych mudr i już nie będe powtarzał o tym, więc zapamiętajcie. Ma to wyglądać tak jak na zdjęciu:

Czakra sakralna

Mantra:: VAM
Głoska:: O (zamknięte)
Mudra:: Kładziemy ręce na udach tak, aby jedna dłoń spoczywała swoim spodem na wierzchu drugiej oraz aby dłonie stykały się również kciukami. Luźno dociskamy do miejsca, gdzie znajduje się czakra sakralna (kilka centymetrów pod pępkiem). Powinno to wyglądać w ten sposób:

Czakra splotu słonecznego

Mantra:: RAM
Głoska:: O (otwarte)
Mudra:: Unosimy ręce na poziom czakry splotu słonecznego (ponad pępkiem, ale bliżej zakończenia mostka niż pępka). Delikatnie bardzo, najdelikatniej jak można złączamy opuszki wszystkich palców z wyjątkiem kciuka, tak jakbyśmy mieli się modlić nie złączając jednocześnie podstawy dłoni, tylko opuszki – tak, że złączone dłonie utworzą coś na kształt litery „V”. Zakładamy kciuk na kciuk; który na który – to możecie zmieniać w trakcie używania tej mudry, jak wam wygodniej akurat. Zdjęcie rozjaśni wszelkie wątpliwości:

Czakra serca

Mantra:: YAM
Głoska:: A
Mudra:: Siad skrzyżny (po turecku). Plecy wyprostowane. Obie ręce złączamy tak jak przy mudrze dla czakry podstawy. Lewą rękę kładziemy na lewym kolanie. Prawą nieco poniżej czakry serca, powiedzmy w okolicach miejsca gdzie kończy się mostek, ale jeszcze na mostku, ew. zaraz pod mostkiem – tam, gdzie lepiej czujecie.

Czakra gardła

Mantra:: HAM
Głoska:: E
Mudra:: Krzyżujemy palce bez kciuków. Te złączamy najwyżej jak możemy, ale bez zbędnego wysiłku. Niech wygląda to tak:

Czakra trzeciego oka

Mantra:: KSHAM
Głoska:: I
Mudra:: Ręce układamy w miejscu zaraz pod mostkiem tak, aby kciuki były po naszej stronie. Palce oprócz palców małych i kciuków stykamy górną częścią, tak jak na zdjęciu poniżej. Palce małe unosimy do góry jak tylko możemy. Niech stykają się opuszkami. Kciuki wychylić należy w dół i złączyć, również opuszkami. Obrazek:

Czakra korony

Mantra:: OM
Głoska:: M
Mudra:: Rece przed brzuch. Palce sedeczne wyprostowane i dotykają się opuszkami. Resztę palców krzyżujemy, lewy kciuk pod prawym. W praktyce tak to wygląda:

Chciałbym dodać jeszcze, że najlepsze efekty osiągnie się łącząc stosowanie mudr w połączeniu z mantrami, czy używaniem głosek do pobudzenia czakr. Innowacje z waszej strony jak najbardziej wskazane, wszelkie wizualizacje itp.

Żródło: http://przebudzenie.net/49-mudry-praca-z-czakrami.html

Dlaczego 30 dni? Ponieważ nie wydaje się to długim okresem i można świadomie przekonać siebie samego do takiego wysiłku. A jeśli okaże się, że wytrzymamy ten czas i do tego odczujemy pozytywne efekty postanowienia - satysfakcja gwarantowana. Wtedy też być może, pomyślimy nad wdrożeniem nowego elementu jako nawyku, codziennej rutyny. Czyli same korzyści.

2011-11-04T15:23:00.000+01:00

Jeśli komuś miałoby się udać, to najprawdopodobniej Tobie

2011-11-03T00:08:00.000+01:00

Chwała Bogu i Dolinie Krzemowej za komputery i Internet, w takich chwilach mam ochotę przytulic monitor, za to jest że jest nam pośrednikiem.
I znowu odliczam dni...

2011-10-29T22:56:00.002+02:00

"Jeżeli coś dotyka cię, znaczy: dotyczy cię. Jeżeliby nie dotyczyło cię - nie dotykałoby cię, nie zrażało, nie obrażało, nie drażniło, nie kuło, nie raniło.

Jeżeli bronisz się, znaczy: czujesz się atakowany. Jeżeli czujesz się atakowany, znaczy: jesteś celnie trafiony. Miej to na uwadze."

i takie, takie.

2011-10-29T17:15:00.000+02:00

Jak to było? Że co by się nie działo, pierwsza zasada to nie można zwątpić? No to spróbuję.
Każdy kolejny dzień jest jak gra na giełdzie, wkładam w niego pewną wartość, z lekką obawą, a przed snem z zaskoczeniem cieszę się zyskami.
Myślę że to może być recepta i najlepszy przepis na przetrwanie tego, czego tak nie chciałam nazywać po imieniu, ale w końcu padły zaimki dzierżawcze.
(posessivness is wrong in fact, but I couldn't help feeling some kind of relief )

PS - Spotkałam wczoraj rycerza. Prawdziwego.
Cóż z tego, kiedy jestem już księżniczką w obcym królestwie, przybył o 100 lat za późno.

PS2 - Boże, jak alkohol integruje ludzi (deja vu).

mój Ty precedensie

2011-10-20T17:41:00.003+02:00

No wiem że kicz taki, że aż bolą zęby, ale tak właśnie się czuję - tęczowo, różowo, kolorowo, puszyście, słodko i cały czas lekko unoszę się na ziemią. I, kurcze, nie musiałam nic płacić za ten stan!

Małymi kroczkami sukcesywnie posuwamy się naprzód. Tak sobie myślę że to bardzo dobre tempo. Kiedy indziej pewnie już by mi to przeszkadzało, ale w tym przypadku wszystko jest inaczej.

Bardzo inaczej.

Lekko mnie to onieśmiela, i czuję wobec tego coś jakby respekt, a to już prawdziwy precedens.

i need a break (away)

2011-09-17T10:40:00.000+02:00

Wrócę tu za miesiąc, 17 października, bo to prawie-codziennie poklepywanie siebie samej po ramieniu jakie tutaj uprawiam robi się jakieś dziwne, tracę rozeznanie w tym co mówiłam, a co napisałam, a co pomyślałam.
Wrócę za miesiąc i podsumuję co przez ten czas się zmieniło, czy coś się wyjaśniło.
Mam w tym momencie w głowie pewien scenariusz tego jak wydaje mi się, że będzie za miesiąc, zobaczymy jak zweryfikuje go życie (bo zakpi sobie z moich przekonań i planów na pewno, teraz kwestia tego czy wyjdzie mi to na dobre czy nie). Przerwa na ochłonięcie i nie skupianie się na wewnętrznych dialogach.

Portret z potworem

2011-09-16T18:17:00.000+02:00

Znowu jakiś potwór, którego udaję że nie ma. Ale wcale nie, potwory siedzą w nas samych i kiedy poogarniamy najważniejsze rzeczy, mamy trochę luzu i mniej zmartwień o podstawowe potrzeby, one wyczuwają przestrzeń w której mogłyby zaistnieć.
I jeśli się ich nie zwalczy, one znowu schowają się do środka, ale wtedy będą większe i silniejsze, będą rosły coraz bardziej i bardziej, aż pewnego dnia człowiek obudzi się ze środkiem tak ciężkim, że nie zrobi już ani kroku naprzód.
Jak się walczy z potworami?
Trzeba przyznać, że istnieją. To jest pierwsze źródło strachu. Potem, trzeba spojrzeć im w twarz, która okazuje się być groteskowo zniekształconym naszym własnym obliczem. To kolejne źródło strachu.
Jeśli jednak przetrwamy tą chwilę, trzeba usiąść naprzeciw nich i zacząć rozmawiać. Zapytać dlaczego potwór straszy, skąd się wziął, czemu zachowuje się tak agresywnie. Czemu zaczepia, co chce nam powiedzieć, czego się boi. Jeśli potwór kontynuuje rozmowę, możemy zaobserwować jak stopniowo się kurczy i rozbraja, opadają mu łuski, kolce, pazury, a na koniec jest już tylko zapłakanym, małym potworzątkiem którego chcemy przytulić i pocieszyć.
Żeby się zdobyć na 'wydobywanie potworów', trzeba czasu, odwagi, zaufania do samego siebie.
Nie wiem czego teraz brakuje mi bardziej.
Z potworami walczy się też samemu. Nie można wciągać w to nikogo...

smth seductive

2011-09-13T21:39:00.000+02:00

Dałam się uwieść klipowi.
W zasadzie czuje się uwiedziona nawet nie patrząc na obraz, a tylko słuchając muzyki, ale obie warstwy tworzą bardzo zmysłową mieszankę.

PS-
Zagadka:
Co to jest - weekendowe zjazdy co dwa tygodnie intensywnie wypełnione wrażeniami?
...
związek zaoczny.

Ciekawe czy świadectwo uzyskane w takim trybie 'kształcenia' można uznać za równie wartościowe.

the more you want open the box, the less you care what's inside

2011-09-12T19:57:00.001+02:00

Było bardzo inaczej.
Bardzo inaczej. Mam mieszane uczucia, ale w zasadzie to już norma.

"Działamy w innych systemach" - mimo wszystkich pozytywnych chwil, te słowa ciągle odbijają się echem w mojej głowie, nie pozwalając zniknąć blokadzie.
Wraca też to, co pojawia się w chwilach, kiedy ktoś podchodzi zbyt blisko i zagląda do środka mnie
(po co zagląda??)
I jeszcze jeden rodzaj strachu, który właściwie czuję po raz pierwszy - świadomość tego, że mam 'przeszłość', przeszłość która bardzo nie pasuje do tego co jest teraz. Tamto to już nie jestem ja, ale byłam ja... dotąd podchodziłam do tego spokojnie, niemal obojętnie, pogodzona z wieloma swoimi bardzo głupimi błędami, nie żałująca żadnego doświadczenia, aż tu nagle boję się, że któryś z tych brudów wróci, wypłynie w najmniej oczekiwanym momencie, psując wszystko.

na temat:

Nie wiem co jest bardziej straszne, sama ta obawa, czy to co kryje się za jej pojawieniem, a czemu chętnie bym zaprzeczyła...

Zrobiło się jakoś negatywnie, motyle chwilowo wróciły do kokonów...

tęsknić

2011-09-05T21:08:00.001+02:00

Kiedyś pytałeś, co to znaczy "tęsknić za Tobą". W przybliżeniu to taka hybryda zamyślenia, marzenia, muzyki, wdzięczności za to, że to czuję, radości z tego, że jesteś i fal ciepła w okolicach serca.

Pozytywnie dziwnie

2011-09-03T16:13:00.001+02:00

Co jakiś czas szeptem lub półgłosem ćwiczę wymawianie Twojego imienia, tak jakbym uczyła się słowa w obcym języku, słowa które ciągle brzmi nowo, mimo że słyszałam je wcześniej milion razy.
Teraz jednak nabiera ono nowego znaczenia.
Staram się więc utrwalić skojarzenie między obrazem, a wyrazem.
Do wielu rzeczy związanych z Tobą nie mogę się przyzwyczaić i myślę że może już mi tak zostać.
Radość z każdego naszego kontaktu zawsze okraszona jest nutką zdziwienia i niedowierzania.

jednak nie

2011-08-31T15:29:00.001+02:00

No kurwa mać, mogę rzec tylko. Jeszcze raz losu odmiana i jednak zostaję, i w trybie ekspresowym zaczynam od jutra nową pracę. Na miejscu. Dzień skrajnych emocji, nie ma co.
Następnym razem kiedy będę chciała się z czegoś ucieszyć lub o coś wkurwić odczekam pełne trzy dni robocze. Szok.

jutro wrzesień

2011-08-31T14:05:00.000+02:00

Ha, no i jednak nic mnie tu nie trzyma, mogę wyfrunąć gdzieś na drugi koniec Polski!
Teraz tylko kwestia odwagi.
Wrzesień to chyba dobry miesiąc na nowe początki...

Tymczasem poprawia mi humor Nina Simone z uroczym kocim teledyskiem:

wschód czy zachód

2011-08-30T16:04:00.001+02:00

Jutro trochę sądny dzień, bo ni stąd ni zowąd pojawił się pewien niezapowiedziany element, który jeszcze w inną stronę chce zawrócić bieg mojej przyszłości.
Czekałam na taką wiadomość rok temu, pół roku temu również byłaby bardzo pożądana, a teraz? Teraz zmierzałam już w całkiem innym kierunku, już byłam o krok od... zrobienia kroku, i nagle cyk, ironia losu, coś mnie chce zatrzymać nadal w tym rejonie, AKURAT TERAZ!
Nie wiem czy los się bawi ze mną w jakąś ciuciubabkę, czy może Sprite'a i pragnienie, ale nigdy jeszcze nie miałam do ogarnięcia tylu wyborów i to tak brzemiennych w skutki, co teraz! cholera, no... to może znaczyć że właśnie stanęłam przed kolejnymi rozstajnymi drogami w życiu i to co wybiorę, nakreśli jego kształt na najbliższe lata albo jeszcze dłużej...
Nigdy nie lubiłam podejmować decyzji, jak to Waga (potrójna Waga wg szczegółowego horoskopu) ale... trzeba coś postanowić.
Jutro dowiem się o szczegóły tej oferty i rzucę chyba monetą.
Z pewnością byłoby łatwiej ją przyjąć z wielu względów, ale łatwiej... nie zawsze znaczy lepiej jeśli chodzi o skutki długofalowe... cholera:(

o American Beauty i zmianach

2011-08-30T00:11:00.000+02:00

Czy nie żałujesz kolejnego czasu poświęconemu tej samej książce czy filmowi? - zostałam zapytana niedawno temu.

A ja po prostu czuję czasem głęboką potrzebę powrotu do jakiegoś obrazu, wrażenia, albo właśnie dochodzę w moim życiu do takiego punktu, w którym to co przekazuje film lub książka nabiera wielkiego znaczenia i aktualności, i wtedy jest jak podpora lub drogowskaz.

"Czytasz jakąś ksiażkę po raz pierwszy - poznajesz nowego przyjaciela; czytasz ją po raz drugi - spotykasz starego."

Dzisiaj spotkałam się z przyjacielem, który zwie się American Beauty, jego pojawienie się wzruszyło mnie jak za pierwszym razem.

To film o zmianach, a w moim życiu właśnie jedna się dokonuje. Przed drugą jestem o krok, chociaż mam kłody pod nogami.

Nabrałam otuchy, teraz po prostu muszę zrobić wdech... i płynąć z falą.

Ten moment i słowa które wtedy padają zadziałały chyba najsilniej.

Freud by się przyczepił

2011-08-28T20:33:00.000+02:00

... do tego, że zachwyca mnie widok dziewczynki na koniu w wodzie (jeszcze więcej powiedziałby o twórcy tego obrazu) ale niech tam, musiałam to tutaj zachować i podzielić się z każdym, kto zajrzy:

i jeszcze drugi, nie mogę zdecydować się, który podoba mi się bardziej

Oba są fotomontażami dzieła Toma Chambersa, który zachwycił mnie swoją wrażliwością na naturę i
podejściem jakie z nim chyba współdzielę. Na tych i innych jego obrazach nie ma podziału na ludzi i zwierzęta, są za to zgodnie żyjące bliżej lub dalej siebie istoty, które podobnie czują i które może łączyć wyjątkowa więź mimo braku wspólnego języka.

Przypomina mi się w tym momencie program dość dawno temu nadawany na tvp2, pojawiał się tam czasem mężczyzna, który zaprzyjaźnił się z dzikimi wilkami z polskiej puszczy, oswoił je ze sobą, przekonał do siebie, a one zaakceptowały go jako część stada. Zastanawiam się czy to jego wyjątkowa łagodność i cierpliwość o tym decydowały, czy właśnie siła charakteru (choć siła charakteru może objawiać się właśnie w cierpliwości). Niezależnie od tego, która to z opcji, podziwiam go i innych ludzi, którzy mają taki kontakt ze zwierzętami.

Ja póki co, przez ostatni rok pogłębiłam znacznie kontakt ze swoim własnym psem, który kiedyś nie pozwalał mi podejść do siebie od tyłu ani położyć głowy na jego grzbiecie, ale w tym czasie dostawał ode mnie tyle uczucia, że coś w nim chyba pękło i jestem teraz jedyną osobą która może to zrobić:)

mżawka

2011-08-27T11:28:00.000+02:00

Padał milion kropel tak drobnych, tak delikatnych, że nie widziałam ich, nawet nie czułam.
Obudziłam się cała mokra.

Emma Hauck

2011-08-26T20:18:00.000+02:00

Ten dzisiejszy spóźniony upał i to niebo błękitne tak, że aż białe na końcach, to suche powietrze i szum liści, męczonych szorstkimi podmuchami, sprawiały, że dostałam skądś dziwnych inspiracji i pomysłów.

Zajmuje mnie, od jakiegoś czasu, twórczość osób chorych na schizofrenię i wszelkie przejawy ich sposobu postrzegania świata. I choć dotąd głównie skupiałam się na malarstwie, trafiłam dziś na listy Emmy Hauck, które robią piorunujące wrażenie. Boję się tego, czego są zapisem. Jeszcze większe emocje wywołuje animacja czy film, inspirowana jej historią, który zamieszczam niżej. 100% psychodeli.

"Emma Hauck trafiła po raz pierwszy do Kliniki Psychiatrycznej w Heidelbergu (Psychiatrische Klinik Heidelberg) 7 lutego 1909 roku, w wieku 30 lat. (...) Uznana za nieuleczalnie chorą („unheilbar”) została przekazana do Zakładu Leczniczo-opiekuńczego w Wiesloch. Tam pozostała przez prawie jedenaście lat, do końca swojego życia. (...)
W aktach w klinice w Heidelbergu zachowała się informacja, że pacjentka wciąż pyta o męża i chce do niego pisać. Emma Hauck od maja do sierpnia, podczas drugiego pobytu w Heidelbergu, napisała do męża listy, które nie zostały jednak wysłane. Zapisane ołówkiem listy składają się z dziesiątków powtórzeń zwrotu „Herzensschatzi komm” („kochanie, przyjdź”) lub tylko „komm komm komm” („przyjdź przyjdź przyjdź”). Wielokrotnie nadpisywane słowa są prawie nieczytelne, tworzą regularne kolumny.

W 2000 roku na podstawie historii Emmy Hauck brytyjscy twórcy animacji, bracia Quay, stworzyli krótkometrażową animację In Absentia. (...) dzieło dedykowane jest "E. H.". Michael Brooke uznał In Absentia za jedno z najbardziej przekonujących przedstawień choroby psychicznej w filmie.

(źródło: wiki)

30 cm nad chodnikami

2011-08-25T12:39:00.001+02:00

Naprawdę jestem niezrównoważona.
I z jednej strony zanurzam się w tym odczuciu, z drugiej - ogarniam z perspektywy obserwatora, jako coś dziwnego, niecodziennego, irracjonalnego.
Jeszcze dwa dni temu asekuracja, lęki, obawy itd,
a dziś - fruwam sobie swobodnie gdzieś pod sufitem
i mimo porannego deszczu i burzy, oraz tradycyjnego już niewyspania, jest mi tak dobrze, że... patrz obrazek obok.
Pozytywny rozpiernicz w głowie, rollercoaster, i coraz mniej skuteczna samoobrona.
Nie myślę dokąd mnie to zaprowadzi, samo przemierzanie tej drogi jest fajne.

temo

2011-08-23T21:22:00.001+02:00

Naprawdę nie potrafię nic o tym powiedzieć
Tak, i nie, i milion innych słów, które nie układają się w zdania, i sto dziwnych stanów, i mieszanina wszystkich emocji
Sama dla siebie udaję, że to film, bo w życiu tak nie ma, a filmy mają jeszcze tą jedną cechę, że choć czasem wciągają niesamowicie, zawsze się kończą, i nawet jeśli odtwarza się je ponownie, zawsze się kończą
w ten sam sposób, bez żadnego rozwinięcia
Tak jest bezpieczniej, udawać, że ja to tylko obserwuję, że wcale w tym nie uczestniczę

Bezpiecznie - to takie pojemne słowo...

kierunek płd zach

2011-08-19T08:48:00.000+02:00

Nie cieszę się, boję. Nie odpuszcza mi ten niepokój, wczoraj momentami wychodził na pierwszy plan, tak, że nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Za mniej niż 10 godzin już tam będę... i w zasadzie nie wiem co powiedzieć, znowu, choć chciałbym coś tu z siebie wyrzucić, żeby było lżej.
WCALE się na nic nie nastawiam, ale i tak się boję, nie wiem czego, nie wiem dlaczego.

Dobra, muszę się zbierać powoli, w autobusie będę miała jeszcze więcej czasu na panikowanie.
Podejrzewam że nie oprę się temu, żeby zaraz po powrocie w poniedziałek tutaj napisać, pewnie że... nie wiem co napisać:) Jakoś tak często brak mi słów ostatnio.
Wdech, wydech, chyba idę.

fuck

2011-08-18T01:21:00.001+02:00

Właściwie jest już czwartek, co oznacza że... właściwie już jutro o tej porze...

(chwila paniki)

Dobra, nie ma wcale spontanu i luzu i bezemocjonalnego podejścia - dopiero przed chwilą sobie to uświadomiłam. Właściwie to boję się jak cholera. Że będzie 'za dobrze'.
Szykuję pancerz na najczulsze cząsteczki mnie i ćwiczę pokerową twarz.
Samokontrola, samokontrola, samokontrola.

nieogar

2011-08-15T12:55:00.000+02:00

Na nic się nie nastawiać, na nic się nie nastawiać, na nic się nie nastawiać... taka mantra ostatnio daje radę.

Jest dziwnie, bo już nie wiem co o tym wszystkim myślę. Nie wiem co się dzieje. A kiedy człowiek nie wie co się dzieje, zaraz szybko pojawia się mechanizm, który analizuje, wymyśla nazwy, systematyzuje i w ogóle wszystko naraz. ~~Czuję się~~ jestem przez to trochę oszołomiona, i jednocześnie mam wrażenie, jakby to nie do końca dotyczyło mnie.
Mój umysł chyba za bardzo przyzwyczaił się do stanu, w jakim trwał sobie spokojnie do tej pory, więc teraz nie ogarnia. A że przyzwyczajenia i monotonia są dla umysłu niekorzystne, więc może to wszystko jest tylko chwilową dystrakcją mającą go rozbawić, rozkręcić, utrzymać w stanie aktywności (specyficznej, bo specyficznej), ogółem jedną wielką wkrętką? Tak by było chyba nawet bezpieczniej...

Masakra w tej mojej głowie... nie mogę za cholerę uspokoić tej gonitwy myśli i wszechogarniającego chaosu.

Boże, jak alkohol integruje ludzi!

2011-08-14T18:43:00.002+02:00

Do tej pory zupełnie unikałam wesel, 'bo to nie moje klimaty', ale od jakiegoś czasu, przystaję na każdą propozycję spotkania, rozrywki, na wszystkie okazje jakie podsuwa mi los, albo realizuję pomysły, które kiedy indziej uznałabym za nie warte zachodu. Niczym Jim Carrey w Yes man (polecam film, przedstawia bardzo prostą ale jakże brzemienną w skutki filozofię życiową - filozofię mówienia tak wszystkiemu na co się natykamy).

Tak więc udałam się na wesele ludzi których nie znałam i w tych sielskich klimatach bawiłam się doskonale, dodatkowo zaskakując samą siebie tolerancją na alkohol i na specyficzną mieszankę charakterów weselnych gości (a pierwsze w połączeniu z drugim daje bardzo sympatyczny efekt).
Tak jak przypuszczałam, była oczywiście łezka wzruszenia przy czytaniu Hymnu o miłości i przy słowach Ja ... biorę sobie ciebie...
Uczestniczenie w czymś takim, to prawie jak oglądanie bajki która się urzeczywistnia.

PS -
tak myślę, że pary, które nie zgrywają się w tańcu, nie mogłyby się zgrać w życiu...

PS 2 -
tak poza tematem wesel, przypomina mi się ostatnio moja ulubiona część historii Małego Księcia - o oswajaniu lisa.
"Lepiej jest przychodzić o tej samej godzinie. Gdy będziesz miał przyjść na przykład o czwartej po południu, już od trzeciej zacznę odczuwać radość. Im bardziej czas będzie posuwać się naprzód, tym będę szczęśliwszy. O czwartej będę podniecony i zaniepokojony: poznam cenę szczęścia!"

Czwartek - Dzień Bez Motyli

2011-08-11T17:31:00.000+02:00

Znowu ta potrzeba by tu zajrzeć, by po każdym dniu zostawić jakiś ślad.
Bo w zasadzie każdego mam inne nastawienie do tego czegoś, co się ostatnio dzieje (jejku, ale mam fobię żeby to nazwać po imieniu).
Dziś, wiem na przykład że nie jestem aż tak bezkrytyczna jak się tego obawiałam.
Jakie to dziwne, jak czasem jedno wypowiedziane dość bezmyślnie przez kogoś zdanie, potrafi nam zaburzyć pozytywny obraz tej osoby. To był traf w minus 10.
Nie no, dobrze w zasadzie, dobrze. Teraz będę widzieć człowieka a nie jakieś... nie wiadomo co.

PS -
wyrasta mi wreszcie ząb mądrości. To prawie jakby otwierało się trzecie oko:)

stop mówię

2011-08-10T10:35:00.000+02:00

Kiedy uśmiechasz się do chleba z masłem, i do deszczu za oknem, i do głupich reklam w radio, i każda piosenka okazuje się mieć drugie dno -
powinno włączyć ci się czerwone światło, i to jest ostatnia chwila na to, żeby bezkolizyjnie zahamować z piskiem i powoli się wycofać.

Nie wiem jak się włącza wsteczny...

2011-08-09T21:21:00.000+02:00

Zauważyłam poważną lukę w psychologii komunikacji.
Zdecydowanie brakuje w niej danych na temat "Mowa ciała w specyficznych warunkach wideokonferencji" ;)

czuję czuję czuję

2011-08-08T12:23:00.000+02:00

Właśnie tak sobie uświadomiłam, że w moim blogu strasznie dużo jest 'czuję', a bardzo mało 'wiem'.
Od samego początku.
Nie czuj tyle Jeanne, bo się wyczerpie...

nie wiem co się dzieje/to wiedz, że coś się dzieje

2011-08-08T10:24:00.003+02:00

edit: zaznaczyłam wszystkie 'czuję' w tym krótkim wpisie i złapałam się za głowę.

Codziennie bardziej brak mi słów, czuję się trochę jak Alicja która niezamierzenie wpadła do nory królika. Albo jakbym nagle znalazła się w filmie, mieszance filmów, z przewagą Miasta Aniołów.
Czuję, że nadszedł właściwy moment, by obejrzeć go znowu (po raz 20?), tym razem z nieco innej perspektywy. Kiedyś płakałam na nim dlatego, że empatycznie czułam ból bohaterów, ale i dlatego, że było to tak piękne i niemożliwe, jak uważałam. Zobaczymy czy wciąż mam te same powody do łez.
Czy to masochizm, przyprawianie się o łzy w taki sposób?
I podobno sentymentalizm to wzbudzanie w sobie uczuć, których tak naprawdę się nie posiada.
Nie wiem, ale czuję teraz jakąś łączność z tym filmem.

- What's that like? What's it taste like? Describe it like Hemingway.

- Well, it tastes like a pear. You don't know what a pear tastes like?

- I don't know what a pear tastes like to you.

- Sweet, juicy, soft on your tongue, grainy like a sugary sand that dissolves in your mouth. How's that?

- It's perfect.

*****
PS - cenię rozmowy, które dają mi poznać nie tylko drugiego człowieka, ale i siebie samą

Motyw przewodni ostatnich dni

2011-08-07T17:00:00.000+02:00

Dream on little dreamer
And this is how it all begins
Move your feet
Feel how sweet it is

Dream on little dreamer
Follow all of your own signs

You got to gather what you need
You got to choose a direction
And when the moment is right for you
You got to go

You gotta keep your ideals high
You got to know that the sky belongs to no one
and you know you got to go

Keep on little dreamer
Keep hold of all that you earn
Move your feet
Feel how sweet it is

za wolne mam łącza

2011-08-04T15:38:00.003+02:00

Myśl 1 - lubię kiedy ktoś inspiruje mnie do nowych przemyśleń i daje mi niebanalne wyzwania intelektualne

Myśl 2 - ale (fuck!) potrzebuję najpierw kawyyy!!!!

edit: u kolegi w profilu zauważyłam wczoraj bardziej dosadną wersję powyższego obrazka:

Mała syrena

2011-08-03T00:38:00.000+02:00

Co mnie dziś wzruszyło? Mała syrena.
Przeczytałam właśnie tą bajkę Andersena, bo poświęcenie syrenki żeby wyjść na ląd
z czymś mi się skojarzyło, a że nie znałam jego wyniku, sprawdziłam jak kończy się pierwowzór takich historii, jaki jest archetyp... Zawiodłam się strasznie brakiem szczęśliwego zakończenia.
Baśnie tego autora mają w sobie strasznie dużo smutku i odwołują się do jakiejś dziwnej filozofii, według której cierpienie jest chwalebne i, po pewnym odroczeniu, przynosi chwałę i ukojenie ducha.
Ale dlaczego? dlaczego nie mieć szczęścia już na ziemi? takie poświęcenie powinno być nagradzane, ona i książę powinni żyć długo i szczęśliwie...
A jednak, Andersen w otoczce fantazji snuje całkiem prawdopodobne do spełnienia w życiu historie, bo tu, jak wiadomo, takie szczęście jest limitowane i chyba nie ma prawidłowości kto dostanie je w przydziale...
Potrzebna jest wersja alternatywna tej bajki!

pomyślałam o samotności

2011-08-02T00:53:00.000+02:00

Samotność można odczuć na wiele sposobów.
Na przykład wtedy, gdy ukochana, niezwykle ważna dla ciebie książka na całej swojej karcie bibliotecznej ma wpisany wyłącznie twój numer.

Właściwie nie powinno być to określane tym samym mianem, co brak towarzystwa, czy uczucie opuszczenia.
W wersji roboczej nazwę to więc samotnością intelektualną.
To że potrafi ona zaboleć, zawdzięczamy chyba pędowi do grupowania się i zrzeszania wedle podobieństw, a ten z kolei, podyktowany jest szukaniem bezpieczeństwa i komfortu, które znajdują się u podstawy piramidy Maslowa...
Czyli to, co wydaje się cierpieniem najwyższych lotów, niewiele różni się od odczuć osoby pozbawionej dachu nad głową?
Chyba się zagalopowałam.

Nastał sierpień.

2011-08-01T01:46:00.000+02:00

Po 1 - na nic się nie nastawiać, nic nie planować, bo nie wiadomo kiedy w plany wkradnie się coś, co je poprzestawia, odmieni, zakłóci, odwróci gdzieś w zupełnie inną stronę.
I czasem wystarczy drobiazg, jeden dzień, jedno zdarzenie, żeby w głowie pojawiły się myśli w stylu rzuć to wszystko, zaryzykuj i spróbuj inaczej. Bardzo inaczej.
Czy nie chciałam zwrotu? Chciałam. Więc poddam się tej fali i zobaczę co ona mi przyniesie.
Ciągle przesądnie boję się powiedzieć tu więcej, choć chciałabym o tym krzyczeć. Zobaczymy jak długo wytrzymam z kłódką na ustach (no, klawiaturze, ok). Nakładam sobie autocenzurę.

***
Przechodząc do innego tematu, Ten-o-którym-tyle-tu-pisałam, przerwał narzucone mailowo milczenie, by wyznać, że w jego planach jest przeprowadzka na (całkiem dosłownie) drugi koniec świata, i tak tylko chciał mnie poinformować, ha. Jak miło dla odmiany być wobec tego tak cudownie obojętną...

2011-07-30T23:17:00.000+02:00

You smile and my self-defense is falling

2011-07-30T14:27:00.002+02:00

Chciałabym powiedzieć wiele, bo tyle się wydarzyło, ale words don't come easy this time.
Poza tym, zwyczajnie boję się, że zapisując tu przebieg wydarzeń, uczynię go częścią przeszłości. A nie chcę żeby była to tylko przeszłość.

*******
To była w zasadzie pierwsza taka moja samotna wyprawa, dotąd na wakacje, czy jakieś choćby weekendy wybierałam się zawsze w towarzystwie, zawsze upewniając się co do wszelkich opcji dojazdu, zakwaterowania itd. Tym razem całkowita odmiana i spontan można powiedzieć, bo na dobre postanowiłam że jadę tak na miesiąc przed całym wydarzeniem, a kiedy na tydzień przed kupiłam bilet na sobotnią imprezę, stało się to coraz bardziej realne. Potem - niby już miałam mieć załatwiony nocleg, z dwójką dziewczyn, jednak dwa dni później one się z tego wycofały, a ja po chwili paniki, zmieniłam nastawienie, i złapałam przeczucie, że jednak teraz to właśnie będzie dopiero ciekawie...
Pożyczyłam namiot, śpiwór i trafiłam na to, nie inne pole campingowe i w to a nie inne sąsiedztwo...
Splot przypadków sprawił, że dalej potoczyło się to tak jak się potoczyło...
uwielbiam ten splot przypadków.

Nie chce mi się za bardzo nawet opisywać przeżyć muzycznych jakich tam doświadczyłam, choć momentami było nieziemsko i znajdowałam się gdzieś poza tą galaktyką, np choćby podczas słuchania tego na żywo:

Christianie Burns, teraz kocham Cię jeszcze bardziej:) Trzeba mieć niesamowity głos i talent, by wykonanie live brzmiało lepiej niż nagranie, i do tego przyprawiało o dreszcze...

Nie wiem już kompletnie co dodać, lepiej więc zakończę ten temat i zajmę głowę czymś innym, bo ciągle jeszcze nie mogę zejść na ziemię.

Grzegorz dowie się później.

2011-07-17T14:20:00.000+02:00

Nie chce mi się okraszać tego jakimś elokwentnym komentarzem, po prostu wydaje mi się, że w tym małym świecie wszyscy na siebie ciągle wpadamy, wszyscy mamy jakichś wspólnych znajomych a ludzkie charaktery i sytuacje życiowe są takie powtarzalne...

To zna chyba wielu:

I jeszcze jedno

2011-07-11T22:02:00.001+02:00

Pozostając w tematyce mężczyzn, oni naprawdę gubią numery telefonów (wizytówki/adresy/dowolne inne), to niekoniecznie musi być wymówka:)
Się dowiedziałam o tym właśnie.
A jeśli jakimś cudem znajdziesz znowu karteczkę z adresem tego bloga, to powiem Ci panie Psycho, że chciałabym, żeby wszyscy inni widzieli mnie Twoimi oczami. To budujące.
Tak mnie jakoś naszło po wczorajszej rozmowie.

O informatykach

2011-07-11T21:47:00.000+02:00

Znałam bliżej kilku(nastu), mieli w sobie coś co mnie pociągało, a jednocześnie budzili we mnie strach. A dokładnie ich umiejętności informatycznej inwigilacji. Bo głębsze przyjrzenie się czyjemuś komputerowi to jak zaglądnięcie mu do głowy. A że od dziecka bałam się jasnowidzów i ich możliwości odczytania moich myśli, to w następnej kolejności, wraz z rozwojem techniki i swoich komputerowych kompetencji., zaczęłam bać się informatyków. Trochę mam paranoję na punkcie hakerów i internetowego szpiegostwa.

Najlepsze jest to, że od jesieni dołączę do grupy, która w tych tematach {przynajmniej teoretycznie|chyba|możliwe że} biegle się porusza:) Tzn nie szpiegostwa a informatyki, jednej z jej dziedzin. Grafikiem będę! Postanowiłam wykorzystać wreszcie w jakiś zdroworozsądkowy sposób swój skromny talent plastyczny i zamiłowanie do pracy przy komputerze.

A teraz to, co spowodowało przemyślenia o

wspomnianej grupie zawodowej:

No po prostu facet idealny, zerojedynkowy książe z białym komputerem.

Część cech jestem w stanie potwierdzić, a o części musiałabym się przekonać... ale się boję;)

Rok

2011-07-03T23:30:00.001+02:00

Tak sobie uświadamiam z lekkim grymasem ostatnio, że nie ma przypadku, że nie ma brutalnego losu, bo wiele, bardzo wiele zależy ode mnie. Patrząc wstecz daleko i nieco bliżej, dostrzegam momenty, że coś może tylko delikatnie podsuwało pewne szanse i możliwości, ale nie doprecozywowa... yyy, nie było sprecyzowane jak to dalej się potoczy. Widzę wyraźnie, że to moje decyzje, albo właśnie ich brak, powodowały dopiero zmianę biegu rzeczy. Nie ma przeznaczenia. Ja jestem przeznaczaczem. Czemu tak późno dochodzę do takich zdroworozsądkowych wniosków? Wcześniej też jakoś nie wyłapywałam tych momentów, cofając się jednak potrafię wskazać sceny, jedna rozmowa, telefon, artykuł czy ogłoszenie w gazecie, jeden grymas na czyjejś twarzy - one były jak znaki, kamienie milowe, jak ostrzeżenie - a ja tyle ich zmarnowałam, tyle zbagatelizowałam. Nie chcę nawet myśleć co by było gdyby, bo to mogłoby doprowadzić do obłędu...
Ważne że teraz postanawiam uważniej. I świadomiej. I nie odkładać.

Kolejne miesiące obdzierają mnie z wszystkich romantycznych złudzeń, jakimi żyłam do tej pory. Co to? Dojrzewanie opóźnione? Oj wiele wody pewnie upłynie jeszcze, nim zatrze się we mnie wrażenie czytanych jako dziecko bajek i późniejszych podniosłych lektur, które przedstawiały świat jako krainę wzniosłych ideałów, miejsce gdzie urzeczywistniają się najdziwniejsze fantazje i mają miejsce cuda. Nie do końca. Są cuda, tylko innego gatunku. Czy teraz przestaję być dzieckiem? Strasznie to jakieś dla mnie trudne i uciążliwe, chropowate i nieprzyjemne, to trwanie w dorosłości. Nie podoba mi się ono wcale. Nikt nie powiedział, że muszę być taka, ale jeśli nie będę... świat ostrzy zęby.
Zawsze przeciwności, zawsze sprzeczności, ciągle dwie mnie. Z krótkimi wahaniami w którąś ze stron, by wrócić do tego stanu dwoistości.

****
Blogu, masz rok, właśnie spostrzegałam. Rok wstecz z początkiem lipca wiedziona tęsknotami których nie mogłam nikomu opowiedzieć, zaczęłam nieśmiało tu wypisywać takie tam i inne różne.
I nie przestałam, i nie przestałam! i to jest coś. I jeszcze pojawiają się tu ludzie, którzy z jakiegoś powodu przychodzą to czytać. Niebywałe! 15 osób to prawie tłum:) 15, bo jedna z jakiegoś powodu ukrywa tożsamość:) Dzięki Wam. I dzięki blogu, za to że znosisz moje wynurzenia nienajwyższych lotów, literkowe łzy i wszystkie inne głupoty. Rok, kurcze...

marzenia spadają na łeb, na szyję

2011-06-22T12:51:00.000+02:00

Na mojej ścianie nad lustrem od jakiegoś czasu wiszą 3 obrazki - talizmany. Zaprezentowane były w jakiejś gazecie ezoterycznej wieki temu, ale spodobały mi się na tyle (sam ich wygląd), że wycięłam je, oprawiłam i ozdobiłam nimi ścianę. To takie abstrakcyjne wariacje na trzy tematy - jeden z tego co pamiętam, miał przyciągać szczęście w kontaktach z ludźmi, inny budzić głos intuicji, a trzeci to talizman na spełnienie marzeń.
NO i wiszą sobie grzecznie intuicja i kontakty, a marzenia, cholera, nie chcą jakoś prezentować się tu naprzeciwko mojego miejsca pracy i właśnie odnotowałam ich piąte spadnięcie i odwrócenie się d*** do mnie w ciągu kilku miesięcy. Mają dokładnie taką samą ramkę, takie same mocowanie jak pozostałe, więc co im nie pasuje??
Wychodzi na to że marzenia muszę sobie spełniać sama.

krótka historia o statusie na facebooku

2011-06-21T23:31:00.000+02:00

No kurde. Wiedziałam przecież, więc czemu to robi na mnie jakiekolwiek wrażenie?

prosty przepis na dobry nastroj

2011-06-21T01:31:00.000+02:00

Kawa, czekolada, truskawki i nowa, cudowna muzyka (dziękuję M. za Richiego Hawtina).
Mieszanka powyższa sprawiła, że podczas gdy wszyscy chowają się pod kołdry, ziewając, ja jeszcze trwam tu z wysokim poziomem pobudzenia i do tego nieustającym bananem na ustach - i to już od paru godzin:))
O tak, jest mi tak dobrze jak dawno nie było, taką noc jak ta mogłabym całą przetańczyć:)
Niech będzie to przedsmak tego co się będzie działo równo za miesiąc i 2 dni:D Tylko o tym ostatnio myślę:)

Walking after you - Foo Fighters

2011-06-18T23:39:00.000+02:00

Genialny Grohl, genialny nastrój i kompozycja muzyczno - filmowa

'tonight I'm tangled in my blanket of clouds
dreaming aloud'

+

2011-06-18T22:17:00.000+02:00

i jeszcze coś...
chyba jestem na najlepszej drodze
do poszukiwania kolejnego dramatu.
Kurcze, powinnam była iść do szkoły aktorskiej tak jak mnie to pociągało od dziecka (i troszkę pociąga nadal), a nie próbować robić przedstawienie ze swojego życia, spektakl w stylu wyreżyserowanego reality show, jakkolwiek głupio to brzmi.

O ciemnookich

2011-06-18T21:45:00.003+02:00

Skąd się wzięła moja wielka słabość do brązowych, ciemnych oczu?
Być może kojarzą mi się z oczami pluszowego niedźwiadka, przez co posądzam właścicieli o podobne cechy, tzn bezinteresowną czułość, jako że miś w każdej chwili i każdej sytuacji gotów jest obdarzyć uściskiem i niemym pocieszeniem, niezależnie od tego czy wcześniej nim rzucano, lub zalano go łzami.

Ich barwa przypomina też czekoladę, a ta nasuwa skojarzenia z ciepłymi, przyjemnymi chwilami, słodyczą i ...bezpieczeństwem. Brązowe oczy miała tez moja pierwsza szkolna miłość i być może to wszystko razem uwarunkowało wrażenie, jakie wywierają zawsze na mnie ich właściciele. I często zupełnie wbrew logice, jestem skłonna przypisywać im same pozytywne cechy, nawet nie mając ku temu jeszcze wielkich podstaw. Takie to błędy w myśleniu pojawiają się, kiedy już od dzieciństwa coś wywrze na nas wielkie wrażenie, tak wielkie że nie sposób go zatrzeć. To nie przypadek raczej, że większość moich zauroczeń i fascynacji, zaczyna się od wychwycenia tego 'misiowego' spojrzenia. Potem już nie ma mocnych. Czasem działa to do tego stopnia, że nie jestem w stanie spojrzeć właścicielowi prosto w oczy, bo boję się, że mogłabym nie przestać się w nie wpatrywać (a była już taka sytuacja że ktoś przyłapał mnie w takim momencie;).
I bądź tu mądry i kieruj się rozsądkiem.

2011-06-16T00:20:00.002+02:00

spóźniam się w zakręty:/
już kolejny raz ostatnio

pełnia

2011-06-15T00:46:00.000+02:00

Księżyc, przyjaciel każdej kobiety, pokazuje dziś pełnię swojej urody.
Jutro za to niezbyt częste zjawisko jakim jest jego zaćmienie. Podobno około 22 ma być najlepiej widoczny i najefektowniejszy moment, polecam.

Widok tej bladej tarczy w pełni niezmiennie miesiąc w miesiąc wzbudza we mnie zachwyt. I to się nigdy nie zmieni. Tak jak nigdy nie przestanę zachwycać się wschodami i zachodami słońca. Jest w nich jakaś magia.
Mały Książe mówił, że zachody kocha się gdy jest bardzo smutno. Kierując się tą logiką, wschody są dla optymistów. A kto najbardziej kocha pełnie?

i'll follow the sunrise

2011-06-14T00:31:00.000+02:00

Weekend upłynął mi na wspomnieniach i marzeniach na zmianę.
Czyli albo cofałam się do przeszłości, albo wykraczałam w przyszłość.
Ziemi nie dotknęłam ni razu.

Ale mam jeden plan, który koniecznie postanowiłam przekuć w rzeczywistość. Za ostatnie mnóstwo stresów, nieprzespanych nocy, należy mi się dawka maksymalnego hedonizmu. Czyli wybywam na największą polską imprezę sceny klubowej tego lata. Koniec lipca, morze, cudowny mikroklimat uzdrowiskowego miasta, i muzyka, która w połączeniu z efektami świetlnymi, wizualizacjami, gorączką tłumu, jaka szybko się tam udziela każdemu, tworzy efekt narastającej euforii.
Potrzebuję tego, poczucia, że cały tłum porusza się w jednym rytmie, i muzyki zagłuszającej wszystko, wdzierającej się do środka ciała, zmieniającej krążenie i bicie serca, wyzwalającej moc endorfin. Całej nocy dzikiego tańca aż do wschodu słońca, a potem odpoczynku na plaży i szumu fal, który tak kocham...

***

Poza tym tematem (a trochę i w związku z), pojawiło się znowu to odczucie, że ja MUSZĘ, że chcę, że koniecznie chcę i muszę zdobyć coś, co jawi się na razie jako nieosiągalne. I przez tą nieosiągalność właśnie zyskuje +100 do atrakcyjności.
Nie lubię czuć tego wewnętrznego przymusu, mam wrażenie jakby pochodził on gdzieś spoza mnie, i kłócił się z preferowanym stanem normalnym, czyli błogim spokojem, do którego ~~dążę~~ ~~powinnam dążyć~~ chciałabym umieć dążyć.
Z drugiej strony, dotąd często goniłam jak głupia za pragnieniami i pewnie zawsze to będzie częścią mnie, w końcu to zbudowało wiele moich cennych doświadczeń.
Same sprzeczności. Ten kto nas stworzył, dał nam pięć cudownie wrażliwych zmysłów i jednocześnie rozum, superego, refleksyjną naturę.
Przedstawił całą paletę możliwości ich zaspokojenia, i skazał na wieczne wyrzuty sumienia.
Brakuje mi czegoś pomiędzy.

2011-06-11T14:45:00.003+02:00

"Z kobietami zmiennymi łatwiej jest wytrzymać niż z nudnymi. Czasami, co prawda, się je morduje, ale rzadko porzuca."

*****

2011-06-11T12:49:00.000+02:00

Sobotnia chwila na relaks. Czyli sprzątanie. I muszę powiedzieć że cieszę się że wreszcie mam czas choćby na taką formę aktywności fizycznej:/ jeśli nadal będę musiała tyle czasu dziennie spędzać przy komputerze to za pół roku powitam okulary i garba na plecach.

Tak myślę że

2011-06-10T12:31:00.000+02:00

..ja ciągle jeszcze nie pracuję nad sobą, a ze sobą walczę.
Nie o to chodzi. To tak jakbym nie chciała dać sobie pozwolenia na dokonanie się zmian.
Ale ja chcę, chcę! Więc kto mówi nie?

Piękny umysł/Internet

2011-06-10T01:56:00.003+02:00

Kolejny piękny umysł, którego tok myślenia i podejście do życia mnie zachwyca i budzi ciekawość, chęć, by poznawać więcej.
Szkoda, że o jego pięknie musiałam dowiedzieć się przez kabel.
I zarazem, całe szczęście, że ten kabel istnieje, bo gdyby nie to, pewnie żyłabym w nieświadomości ile takich osób mnie otacza.

pożyczone od S.Dali

Jakże często zdarza się, że porozrzucani gdzieś po kraju czy świecie, borykają się z samotnością, odrzuceniem, niezrozumieniem, kiedy indziej znowu, na codzień nakładają maski, które każą wierzyć otoczeniu, że są całkiem zwyczajni, przeciętni tak jak oni, a myśli ich nie wznoszą się ponad typowy poziom.
W domu siadają przed biały ekran po to, by bez narażania się na ostracyzm czy kpiny wylać z siebie wszystkie niecodzienne myśli i uczucia, które wzbierając zbyt długo, czasem nawet potrafią zniszczyć.
Spotykają tam bliskich sobie, którzy potrafią słuchać, otworzyć się, zrozumieć, czuć jak oni.
Po czym wracają do zwykłego świata, nie wiedząc nawet, że być może ktoś, przed kim otwierają umysł, jedzie z nimi autobusem, ze słuchawkami w uszach, albo potrąca ich na chodniku, rozmawiając przez telefon, albo zajmuje właśnie ich miejsce parkingowe.
To jest piękne, że jesteśmy tak blisko siebie, i tragiczne, że tak daleko zarazem.

"Olifant" Marcin Świetlicki

2011-06-09T11:41:00.003+02:00

Zobaczyłem światło więc przyszedłem. Zadzwoniłem i otworzyłaś.
Nie przyszedłem rozmawiać, nie przyszedłem się kłócić,
nie przyszedłem prowadzić odwiecznej wojny.
Ja przyszedłem się kochać.
Mam już jeden nóż w plecach i nie ma tam miejsca na następne.
Odpada dylemat: kawa - herbata?
Przyszedłem się kochać.
Zobaczyłem światło więc przyszedłem. Zadzwoniłem i otworzyłaś.
Nie przyszedłem rozmawiać. Nie przyszedłem namawiać.
Nie przyszedłem zbierać podpisów. Nie przyszedłem pić wódki.
Ja przyszedłem się kochać.

***
Ten wiersz kojarzy mi się z czerwcem, czerwonymi szpilkami i dwiema skórzanymi kurtkami. Wyrzuciłam jakoś niechcący to wspomnienie z pamięci i wróciło dziś nagle, kiedy pisałam o motorach.
Ciekawe czy cały czas uchodzi Ci na sucho jazda pod wpływem.

cisza nocna

2011-06-09T01:38:00.002+02:00

Zabrałam koc i kołdrę na balkon i spędzę tu trochę czasu, zanim nie zacznie się przejaśniać.
Naprawdę muszę pomyśleć nad jakimś systemem który umożliwiłby mi zachowanie czujności podczas tych najlepszych godzin doby. Ludzie śpią, słychać tylko owady, rechoczące w stawach żaby, psy gdzieś w oddali. Nie ma zgiełku, krzyków, dziennego hałasu, pędu, a problemy robią się śmiesznie małe. I jest przestrzeń do marzeń, nawet tych całkiem absurdalnych, które w dzień nawet nie przyszłyby mi do głowy.

O, właśnie drogą bezszelestnie przebiega kot:) A mój pies tylko westchnął przez sen.
Na niebie jedynie dwie gwiazdy. Ćma rozbija się o latarnię. Do nocnej cichej symfonii dźwięków doszedł kolejny, głos zwierzęcia, którego nie znam.
Daję słowo, że na takich obserwacjach mogłabym spędzić całą noc.

Mam to samo spokojne otoczenie od dłuższego czasu, ale jeszcze mi się nie znudziło, i choć czasem tęsknię za klimatem miasta, to jednak takich nocy jak tutaj nie ma nigdzie.
I takiego prawie morskiego szumu drzew podczas wietrznych dni. I zapachu trawy, żywicy. I szansy na spotkanie sarny lub dzika. To mówiłam ja, dziecko lasu:)

ptasie radio

2011-06-04T03:48:00.001+02:00

Uwielbiam śpiew ptaków, ale o tej porze one nie śpiewają, one się WYDZIERAJĄ i przekrzykują,
prawdziwe ptasie radio. Oho, jeszcze teraz kogut pieje.
Ostatnich kilka nocy wyglądało właśnie tak (z zadziwiającą dokładnością, różnice w minutach):
2:45 - pierwsze po ciszy nocnej okrzyki pawi (kilka domów dalej jest ich parę)
2:55-3:00 - budzi się kogut sąsiadki
3:30 - ptasie radio podkręca głośność
3:40 - kładę ciężką głowę pod poduszkę
7:00 robotnicy na mojej ulicy rozpoczynają remont:) (włączają wszystkie głośne maszyny na jakąś godzinę by zrobić sobie następne dwie godziny przerwy śniadaniowej. Ale jutro sobota, chyba nie pracują, bardzo o siebie dbają żeby się nie przepracowywać i żeby po każdym epizodzie wysiłku odpocząć:)

Ale w sumie, czemu ja to piszę zamiast iść spać? Dobranoc

lekka

2011-06-03T23:15:00.002+02:00

Zrobiło się mnie mniej. Jeszcze bardziej podkreśla to opalenizna i jedna warstwa szmatek zamiast zimowych i wiosennych kilku. Na szczęście do Ani Rubik jeszcze mi ciut brakuje, ale te 50 kg jest trochę niepokojące. Czuję się lżejsza i to nie jest pozytywne odczucie. A lustro twierdzi, że wyglądam tak samo, przynajmniej z wierzchu. Może to w środku czegoś mi ubyło?
Najpewniej komórek mózgowych.

Lato:)

2011-06-03T01:18:00.000+02:00

Zieleń i błękit to doskonałe połączenie:)

Wpół do lata

2011-05-22T21:31:00.001+02:00

Uff gorąco... ale o to chodzi. Tak nagle z nieśmiałej wiosny zrobiło się prawie lato, i już codziennie od 13 słońce nagrzewa mój pokój. Dziewczyny wyciągnęły sukienki i spodenki, a sąsiedzi rozpalają grille bez koszulek.
O tej porze roku zawsze budzi się we mnie chęć podróżowania, zmian miejsca, poznawania nowych ludzi, może i flirtów...Jest cudnie, chce się żyć, chce się działać, wprowadzać w życie nowe plany.
I tylko czasem, w chwili słabości pojawia się myśl, że niedawno pozbawiłam się tak przyjemnych złudzeń i nadziei, które przez długi czas towarzyszyły moim dniom. Pozostała po nich przestrzeń, na którą uważam, by zbyt prędko i pochopnie nie zapełnić jej byle czym (a pokus jest wiele, jednak w niektórych sprawach mam już coraz lepszą samokontrolę).

Od zeszłego lata strasznie lubię tą piosenkę. kojarzy mi się dokładnie z tym, o czym opowiada, i kiedy słuchałam jej zimą, zawsze robiło mi się cieplej:

3 o'clock blues

2011-05-14T03:23:00.000+02:00

...aż tu nagle, o 3 nad ranem zaczął piać kogut sąsiadki, co otrzeźwiło nieco Jeanne, która uzależnioną od internetu jest.
Swoją drogą 3 nad ranem nie jest już tak fajna jak 2, bo 2 to jeszcze środek nocy, ale od 3 noc zaczyna się już chylić ku upadkowi, zmieniając swą przytulną ciemność w barwy szarości.

...

Jest już znowu idealnie cicho i idealnie spokojnie. Czemu najlepsze godziny doby przesypiamy? Trwanie na jawie w takich warunkach to niemal przeżycie mistyczne.
Odkładam już laptop, muszę nasłuchać się ciszy.

Na świeżo

2011-05-12T17:25:00.000+02:00

'Tak tylko przejeżdżając', 'korzystając z okazji' wpadł do mnie kolega, z którym rozmowy ostatnio schodzą na dziwne tematy i atmosfera się robi taka, jak była... dobre 6 lat temu.
Od niedawna przypomniał sobie o mnie i wznowił kontakt, który wcześniej był raczej zdawkowy, taki... poprawny po prostu. Zastanawiałam się co jest tego powodem, czy to wiosna sprawia, że dostaję od niego ostatnio tyle komplementów, że jest taki miły i szuka okazji do spotkań.

Kiedy bawił się plastikowym nożem, stępiając go o metal, na jego palcu zaświecił nieopalony ślad po obrączce.

ups...

Huna mówi:

2011-05-08T19:48:00.003+02:00

Od zawsze szukam przepisów na życie. I czasem przypadkiem je znajduję, wyrażone tak lub inaczej.
Zwykle zaskakująco proste. W prostocie tkwi siła, to już zauważyłam. Czasem warto sobie takie proste myśli zapisać, pogapić się na nie, przykleić w widocznym miejscu, niech mobilizują.
Ja tutaj mam swoją tablicę korkową i przyklejam 7 może banalnych, ale jednocześnie genialnych zasad życia huny:

1. Świat jest taki, jak myślisz, że jest. Przyciągamy do siebie to o czym nieustannie myślimy. Czyli warto myśleć dobrze...

2. Nie ma żadnych ograniczeń. Wszystko jest możliwe, a ograniczenia znajdują się tylko w twoim umyśle.

3. Energia podąża za uwagę. To oznacza, że jeśli całą energię skupisz na jednej rzeczy – obojętnie, czy pozytywnej czy negatywnej – to dajesz jej siłę. Od dziś zacznij więc interesować się sprawami o pozytywnym wymiarze.

4. Moment mocy jest teraz. Możesz wszystko zacząć od nowa. Nie jutro, nie w przyszłym tygodniu czy za miesiąc. Zacznij teraz!

5. Aloha – miłość przynosi szczęście. To najpotężniejsze uczucie we wszechświecie. Jeśli kogoś kochasz, to jesteś w raju.

6. Moc pochodzi z wnętrza. Największa siła jest w tobie. Nie szukaj jej na zewnątrz i w innych ludziach.

7. Skuteczność jest miarą prawdy. Jeśli chodzisz na ćwiczenia i źle się po nich czujesz, nie są dla ciebie. Gdy spotykasz się na plotkach z koleżanką i zawsze boli cię głowa, ta znajomość nie jest dla ciebie. Poszukaj tego, co sprawia ci radość, otocz się ludźmi, z którymi dobrze się czujesz. Oto pełnia szczęścia.

after all

2011-05-06T02:01:00.001+02:00

zrobiłam to, zrobiłam.
Choć wszystko wzbierało we mnie od lata czy jesieni zeszłego roku, dziś dopiero nastąpił moment że 'ucho się urwało, woda się wylała'
Wiosna to najlepszy czas na porządki na życiowych półkach.
Wychodzenie ze starych, nie działających schematów wyzwala nową energię, która sprzyja zmianom.
Na lepsze oczywiście, na lepsze.
Trochę to zawód, ale i też ulga, że przyznałam się, powiedziałam (dobra, napisałam, jestem tchórzem) wszystko co czułam, co bolało, gryzło, odcinając się przy tym na dobre.
UFF. Na razie jeszcze nie wiem co myśleć, ale jutro, pojutrze, poczuję ulgę prawdziwą (mam nadzieję).
Mimo że zaznaczyłam że nie oczekuję odpowiedzi... zaglądam w siebie i widzę, że jest tam jeszcze jakieś małe, drżące oczekiwanie na coś, może zaprzeczenie, może próbę zatrzymania, na jakiś ruch, który spróbuje to cofnąć, ale to chyba naturalne. I minie, chyba.
Dla ułatwienia powtarzam sobie, że nic by z tego nie mogło wyjść, nawet jeśli byłaby okazja spróbować. A poza tym, że dwa różne światy zbliżając się do siebie nieodmiennie powodują katastrofę.

Ważne że:

myśl pozytywnie

2011-04-14T22:35:00.000+02:00

Nakarmione zmysły, chwilowy spokój po burzach, w oczekiwaniu na następne.
Marzenia, cele, plany i rozśpiewana skowronkami wiosna.
Wiara (mimo wszystko) że zmierzam ku dobremu.
Nadzieja że najlepsze wciąż musi przyjść.
O tak, więcej takich chwil.

strefa bezpieczeństwa

2011-04-08T23:59:00.000+02:00

Podobno po zamknięciu pchły w słoju, na pewien czas, skacze ona i obija się o wieko. Z czasem poznaje swoją strefę bezpieczeństwa i skacze już tylko na wysokość bezpieczną dla siebie, nie obijając się już o wieko. W momencie usunięcia wieka pchła nie jest już w stanie wyskoczyć ze słoja, jej strefa bezpieczeństwa staje się jej więzieniem...

Z życia krokusa

2011-04-06T23:19:00.002+02:00

Szaleńcze tempo: pokwitanie, dojrzałość, pierwszy raz i śmierć - wszystko w dwa tygodnie.
Żyć szybko, więdnąć młodo.

przepis

2011-04-03T20:27:00.002+02:00

A ja dokładnie na opak żyłam do tej pory...

31 rzeczy, które lubię

2011-04-02T22:07:00.003+02:00

Całkiem sympatyczny, nie tylko ezoteryczny portal, do którego zaglądam, żeby sprawdzić w jakim znaku dziś jest księżyc, zamieścił ciekawy artykuł, w którym proponuje:

"Wytęż szare komórki, spisz 31 rzeczy, które lubisz robić, a potem bądź szczęśliwy. Bo ten rytuał przypomni ci że życie to nie tylko praca i wieczne kłopoty!
Aby dołączyć do wykonujących ten rytuał, zarezerwuj sobie trochę czasu, weź kartkę i długopis i pisz, co lubisz robić najbardziej na świecie.
Nie kontroluj siebie samego i nie cenzuruj swojej listy, bo przecież nikomu nie musisz jej pokazywać. Niech mieszają się na niej czynności ważne i zupełnie niepoważne. (...)
Gdy już skomponujesz swoją Listę 31, wytrwale, codziennie i bez względu na inne obowiązki rób minimum dwie czynności, jakie na niej napisałeś! Te dwie czynności wyzwolą w tobie nowe pokłady pozytywnej energii. A kiedy ty zmienisz się na lepsze, cały świat zmieni się razem z tobą."

Nie trzeba powtarzać mi tego dwa razy, lubię takie wyliczanki, bo czasem zaskakuję siebie samą odpowiedziami które przychodzą mi do głowy.

Czy uda się wymienić 31? może więcej? Zaczynam:

1. Koty lubię: głaskać, drażnić, obserwować...

2. Lubię pisać. Dla siebie, dla przyjemności

3. Lubię wymyślać historie. To często wychodzi jakoś tak mimowolnie, w polu świadomości pojawia się jakiś obiekt, a za chwilę łapie się na tym, że wymyślam jakiś scenariusz z jego udziałem.

4. Uwielllbiam spać. I śnić. Sen daje zapomnienie, odpoczynek, przenosi w inny świat, pozwala wejrzeć w siebie.

5. Lubię siąść przed południem do komputera z kawą i ciastkiem lub batonem. Choć kawę miałam rzucić... może zmienię ją na yerba mate.

6. Lubię w środku nocy wychodzić na balkon i patrzeć w niebo, i słuchać ciszy.

7. Lubię biegać w lesie. Odkąd nastały cieplejsze dni, codziennie wypluwam tam płuca.

8. Lubię sprzątać, układać, organizować rzeczy.

9. Lubię mieć satysfakcję po tym jak ćwiczyłam conajmniej 20 minut:)

10. Lubię podróżować, przemieszczać się, zmieniać miejsce, wybywać gdziekolwiek. Lubię patrzeć na szybko zmieniające się obrazy za szybą.

11. Kiedy jest ciepło, lubię leżeć na trawie, na ziemi nagrzanej słońcem i po prostu cieszyć się pogodą.

12. Lubię pisać ręcznie. Chciałabym jeszcze kiedyś wysłać do kogoś taki zwykły list zamiast maila.

13. Lubię dowiadywać się nowych rzeczy. Uczyć się nowych czynności.

14. Lubię przytulać i być przytulana (póki co przytulam psa).

15. Lubie wystawiać twarz do słońca.

16. I śpiewać też lubię, choć nie umiem kompletnie.

17. Lubie układać rymowanki. I takie bardziej wierszokształtne twory.

18. Rysować też lubię, choć kiedy widzę że coś mi nie wychodzi, wtedy to przynosi więcej nerwów niż przyjemności.

19. Uff, zastanawiam się.... wiem. Lubię masować ludzi:)

20. Lubię sprawiać przyjemność, na różne sposoby.

21. Lubię czytać blogi i zagłębiać się w różne spojrzenia na świat tych ludzi.

22. Lubie ubierać się cała na jeden kolor.

23. Lubię słuchać muzyki !!! to takie oczywiste, że nie przyszło mi do głowy od razu.
Przez słuchawki najlepiej, odcinając się od świata.

24. Lubię bawić się makijażem, wypróbowywać na sobie różne kolory.

25. Lubię robię zdjęcia, łapać chwile, łowić obrazy.

26. Lubię otaczać się zapachami. Perfumy, pachnące balsamy, świeczki zapachowe, kadzidełka, wąchać kwiaty i kołnierze facetów.

27. Lubię móc zachowywać się jak dziecko. Gadać głupoty, machać nogami, skakać, kręcić się w kółko... i lubię gdy ludzie którzy są wtedy w pobliżu nie mają mnie za wariatkę.

28. Lubię masować sobie stopy:) choć wolałabym żeby robił to kto inny.

29. Lubię pisać w książkach, podkreślać ważne słowa, dopisywać pytania na marginesach i inne takie tam.

30. Hmmmmmmmmmmmm................. wiem, lubię delektować się pierwszą kostką czekolady, pierwszym kęsem truskawki lub brzoskwini, pierwszą chwilą zetknięcia z czymś pysznym i przeżywać to jak eksplozję smaku.

31. I lubię zmoknąć, i dać się przewiać wiatrowi.

Uffff, nie było to wcale takie proste zadanie. ale uświadomiłam sobie, że każdego dnia robię całkiem dużo rzeczy, które lubię, powinnam być zatem szczęśliwa i doenergetyzowana... No i jestem, ale odjąć codzienne nieprzyjemności w zetknięciu z toksycznymi ludźmi z otoczenia, bilans wychodzi na zero, na tyle, by zniwelować skutki codziennego stresu. Cóż, dobre i to.

A jutro nów, pierwszy wiosenny, będę robić Mapę Marzeń albo Mapę Skarbów, różnie to nazywają w zależności od źródła. Zajrzę tu wtedy.

I jeszcze coś:

Pamięć zapachu

2011-03-31T21:16:00.007+02:00

Przeczytałam dzisiaj:
"Zapach jest najtrwalszą formą pamięci ” (...) pamięć olfaktoryczna jest wieczna i niezależnie od naszej woli , wraz ze znaną nutą zapachową, uruchamia w naszej świadomości obraz chwil z przeszłości, reminiscencje minionych zdarzeń..."
To niesamowite jak kompozycja zapachowa potrafi zabierać w podróż w przeszłość, jak mimochodem wyzwala wspomnienia, przywołuje uczucia towarzyszące wcześniejszym spotkaniom z danym zapachem...

dlaczego muzyka ?

2011-03-27T23:13:00.000+02:00

...bo muzyka zostaje na noc

Bo trafia najgłębiej

otula otacza ochrania

bo zabiera mnie całą i daje siebie całą

bo wiem że będzie zawsze

strumień świadomości

2011-03-27T03:04:00.000+02:00

Niestety zauważam i u siebie tą niebezpieczną tendencję, że czasem czuję takie 'parcie na pisanie' nie mając nawet żadnej konkretnej treści na myśli. Po prostu chce siąść, wpisać adres blogger.com, kliknąć 'nowy post' i rozkoszować się białą przestrzenią na mój własny użytek, którą mogę dowolnie i brutalnie wykorzystać, by powiedzieć wszystko, co ślina na język przyniesie (albo raczej natchnienie na palce). A... i w dodatku ktoś to przeczyta. Grafomania, to słowo od dawnych lat krąży gdzieś wokół mnie, strasząc, że wszystko cokolwiek kiedyś stworzyłam, obliczone było na wywołanie efektu, reakcji.

Jest w tym trochę racji może, bo zawsze przeglądałam się w cudzych opiniach jak w lustrze, szukając w nich potwierdzenia tego kim jestem, gdzie w danym momencie jestem i dlaczego tak to wygląda a nie inaczej.

Niedawno dopiero to się uspokoiło, i przestałam zwracać się ku innym z pytaniami o samą siebie.
Zwracałam się też ku sobie, ale nie znalazłam właściwych odpowiedzi. Bo może nie ma właściwych. Bo może nie ma sensu i celu w tym, by ich szukać, by próbować określać samego siebie. Bo może próby takie, fałszują prawdziwy obraz? Można by się tak zagłębiać i zagłębiać, ale im więcej myśli poświęcamy samym sobie, tym... mniej autentyczni się stajemy.

Czy nie jest czasem tak, że próba wniknięcia w istotę siebie samego zahacza o jakąś formę autokreacji?
Little girl got lost in her own mind.

Dlatego od niedawna, po prostu trwam, trwam sobie bezmyślnie, bez zbędnego wnikania, i czuję się trochę jak obserwator a nie uczestnik zdarzeń, które się dzieją wokół mnie. Podlegam wpływom krótkotrwałych emocji, ale głównie to co czuję, to ... spokój. Obojętność nawet. To niby stan pożądany, ale powinien wynikać chyba ze zrozumienia i wiedzy, a nie z jej braku?

Pytania, pytania... nieskończenie wiele możliwych odpowiedzi, i mam przeczucie, że każda z nich może być równie prawdziwa.

ktoś się mocno zainspirował...

2011-03-25T18:19:00.002+01:00

Ostatnio daje się zauważyć na rynku filmowym, muzycznym, wszędzie, powalającą WTÓRNOŚĆ.
To fakt, że przez tyle lat istnienia przemysłu rozrywkowego można już było wyczerpać całą masę pomysłów, ale po co powtarzać stare, oklepane motywy, albo kopiować coś, co charakterystyczne było dla kogoś innego...
Oczywiście część odbiorców takich kserówek powie wooow, zachwyci się po raz pierwszy nie znając oryginału, kliknie 'lubię to' itd, ale część, uświadamiając sobie fakt takiego pójścia na łatwiznę, straci szacunek dla artysty/reżysera.
Widać jednak spece od marketingu i wizerunku wykalkulowali to tak, że jednak się opłaca.

Już kilka tygodni temu rzuciły mi się w oczy dwa przykłady mocno ZAINSPIROWANYCH teledysków.

Pierwsza para:
W 2004 roku pojawił się teledysk Jamiego Culluma do piosenki Wind Cries Mary. Uroczy, pomysłowy, zabawny. Motyw pchanego pod górę pianina właściwie budował całą historię, mijane po drodze postacie były ciekawymi dodatkami. Przyjemnie i lekko oglądało się całą tą uciążliwą wędrówkę w popołudniowym słońcu.
Jednak Jamie Cullum nie ma tak szerokiej publiczności jak niejaki Bruno Mars, który pod koniec zeszłego roku zaprezentował identyczny pomysł, tylko w zmienionej i bardziej mrocznej scenerii. Niezbyt to dobra strategia na początek kariery.

Druga para, zupełnie inny klimat muzyczny.
Pierwszy teledysk, Luv Deluxe, dość mało znanej ekipy Cinnamon Chasers - świetne DZIEŁO, które można odczytywać na wiele sposobów. To mistrzostwo moim zdaniem zmieścić tyle treści i przekazu w tak krótkiej formie jaką jest teledysk.
Kino drogi, american style of live;) wątek romantyczny, przestępczy i dramatyczny w jednym, po prostu coś niesamowitego, pamiętam wrażenie jakie wywarł na mnie po pierwszym obejrzeniu, to było coś jak 'o ja cię...' wielkie oczy, i milion pomysłów 'co to mogło znaczyć'.

Drugi teledysk może nie czerpie z pierwszego tak dosłownie, ale kiedy zobaczyłam go po raz pierwszy, właśnie Luv Deluxe przyszło mi na myśl. Twórca musiał to oglądać, zmienił tylko bohaterów, tworząc z nich trójkąt, kino drogi też jest, narkotyki, impreza, skradzione ze stolika restauracji pieniądze, i mały dramat na koniec. Mowa o bardzo promowanym we wszystkich mediach hicie Tima Berga Seek Bromance.

Tak całkiem poza tematem - właśnie ta piosenka sprawiła, że poznałam nowe szpanerskie słówko - bromance oznacza bliską zażyłość dwóch facetów, to mix wyrazów brothers i romance.

good morning sunshine

2011-03-25T13:32:00.002+01:00

kto rano wstaje... robi zdjęcia wschodowi słońca

JUTRO wiosna

2011-03-20T11:45:00.002+01:00

W oczekiwaniu na wiosnę spotkałam na trawniku śnieg.
Roztopił się jednak na widok mojej miny. I tak już jest wiosna, będę twierdzić uparcie, jutro nawet kalendarzowa. Jednak jak to przystało na marzec pogoda musi trochę nabroić.
I nabroiła też tak, że zakryła niebo wczoraj podczas tak rzadkiego i niespotykanego na codzień zjawiska jak SUPERKSIĘŻYC. Superksiężycu w pełni, zostałeś pokonany przez śniegowe chmury.
Nie szkodzi, wiosna jutro, z tej okazji przebieram bloga w jaśniejsze szaty.
I dodaję Wiosnę Alfonsa Muchy. Uwielbiam jego ilustracje i taki styl w sztuce w ogóle.
Ta delikatność, zwiewność, bogate wzornictwo i zmysłowość... Kocham Cię, Mucho.

18 dni do wiosny

2011-03-03T22:43:00.001+01:00

Poczułam wiosnę, w sercu głównie póki co, w powietrzu też czai się coś jakby jej przedwczesna zapowiedź.
Słońce nastraja mnie optymistycznie, robię dużo planów i postanowień...
ale dziś jeszcze nie wcielałam ich w życie, bo to tłusty czwartek przecież:)
Piątek to zły początek, sobota - sprzątanie, niedziela to niedziela, wiadomo... zaczynam od poniedziałku.
Tak to u mnie wygląda wprowadzanie zmian życiowych;)
Żarty żartami, ale mimo że nie mam jeszcze stałego zajęcia, każdego dnia mam TYLE do zrobienia, że zasypiam w połowie wieczornego seansu.
Wczoraj, zupełnie bez szacunku dla wielkiego kina, zasnęłam jeszcze przed połową Śniadania u Tiffaniego.
Oglądałam po raz pierwszy, i mimo że na raty, jestem pod wrażeniem wielkim. Holly Golightly to ja, to ja! Tyle że ja nie gadam tyle;)
Jeśli miałabym wybrać jakieś jedno słowo opisujące ten film, powiedziałabym o nim... uroczy.
Zabawny w lekko staroświecki sposób, a jednocześnie doskonale pasujący tematyką do współczesności. Rozczulający i wyciskający łzy w ostatniej scenie (nieodzowna taksówka, pożegnanie skłóconych zakochanych, deszcz i pocałunek na zgodę). Jest też i Kot, wspaniały aktor z wieloma środkami wyrazu, ważna postać dla całej historii;)
Podobało mi się to, że nie ma tam takiej nachalności jak we współczesnym kinie, bijącego po oczach seksu, gwałtowności, przesady. Jest w tych sprawach nutka niedopowiedzenia, i to jest takie... takie romantyczne. Brakuje mi tego w dzisiejszych produkcjach. Chyba zrobię sobie kinowy powrót do przeszłości.

jakie to prawdziwe...

2011-02-27T12:59:00.001+01:00

Dzieci :)

2011-02-27T12:15:00.002+01:00

Rozmawia rodzina kolegi, dziewczynka 6 lat i chłopczyk 12, kłócą się o to kto jest bardziej dziecinny.
D - Ty jesteś dziecinny!
C - Ty jesteś dziecinna!
(...)

D - Ty jesteś dziecinny!

C - Ty jesteś dziecinna!

D- Podaj mi argumenty dlaczego jestem dziecinna!

C - Bo pobierasz złe bodźce z otoczenia.

....

Ja i Wizaż /nie ironia/

2011-02-26T12:26:00.003+01:00

Kiedyś myślałam, że Wizaz.pl to siedlisko pustych plotkarek, komentujących trendy kosmetyczne i długość swoich tipsów. Jednak szukając jakiegoś rozwiązania urodowego problemu trafiłam tam ostatnio, rozejrzałam się i stwierdziłam że oprócz wynurzeń tipsiar znaleźć tam można ciekawe, wartościowe rzeczy, a dziewczyny z Wizaża są dla siebie zwykle bardzo serdeczne i wspierają się w różnych sytuacjach, co przekłada się też na kontakty w realu.
Moją uwagę przykuł pewien tragiczno-komiczny wątek, pod tytułem
Najgorsze, najdziwniejsze NUMERY WYKRĘCONE PRZEZ FACETÓW (przeżyte i zasłyszane)
(http://wizaz.pl/forum/showthread.php?t=220392)
Liczba wpisów jest wprost porażająca, bo praktycznie każda z Wizażanek ma coś do dodania od siebie, niektóre po wielokroć. Wciągnęło mnie jak najlepszy serial, i jeśli nie mam czasu w ciągu dnia, zaglądam przed zaśnięciem, często przez to odwlekając porę pójścia spać.
Przeraża i bawi to, na jakie numery pozwalali sobie faceci tych dziewczyn. Jeszcze gorsze jest to, że one zwykle przez długi czas to tolerowały... ech, głupie jesteśmy... też mogłabym tam niejedną historię dopisać.
Póki co wczytuję się i jest to jak zimny kubeł na otrząśnięcie się

ciekawe czasy / mjuusssss

2011-02-24T22:10:00.000+01:00

Co JESZCZE przyniesie ten tydzień bo póki co, 3 dni były naprawdę ciekawe, ale w takim znaczeniu, jak to rozumieją Chińczycy w swoim przeklęciu 'obyś żył w ciekawych czasach'...
póki co nie narzekam, jest flow, zobaczymy tylko jakie to wszystko będzie miało skutki.
Ogólnie w istotach z otoczenia odezwał się jakiś zew, co porywa do ucieczek i zmian miejsca. Ciekawie.

A ja próbuję wypracować w sobie systematyczność i organizację w czasie w obliczu kolejnych zleceń na pisanie. Ale nawet dwie kawy nie pomagają (miałam nie pić, srata tata). I jak zwykle wygląda to tak: nic, nic, bezczynność, rozrywka, pierdoły, o już 22, zryw, napierdzielanie w klawisze, nocka, oczy na zapałkach, lulu, poranek, kawa, odpoczynek po kawie, napierdzielanie w klawisze, dziękuję za współpracę.

W podobnym rytmie pisałam też moją jakże uroczą pracę magisterską, te letnie noce kiedy przykuta byłam do laptopa były jak koszmar. Ale cóż, przez cały 5 rok się opierdalałam mówiąc dosadnie (a studentką byłam tylko z tytułu posiadania legitymacji, bo pojawiałam się na uczelni średnio na 5 godzin w tygodniu) więc trzeba było to nadrobić w wakacje - i tak właściwa praca powstała w zasadzie w ciągu dwóch tygodni lipca.
Miałam przejść do innej myśli, ale skoro już o tym, to dochodzę do wniosku, że studia miały na mnie bardzo zły wpływ. Naprawdę. To był okres wielkiego rozleniwienia intelektualnego, ciekawe jakby tak zmierzyć mi IQ przed rozpoczęciem i po 5 latach... szkoła óczy. Oprócz tego, odkąd przyszłam na studia, całkiem porzuciłam rysowanie i inne pasje, kto wie, jaki dziś prezentowałabym poziom gdybym robiła to z taką częstotliwością jak w liceum - dziś głównie kończy się na jakiś pospiesznych bazgrołach od niechcenia.
....
po przerwie - coś tu miałam jeszcze dodać ale zapomniałam co.
Nieważne. Muse - zespół istniejący od dawna, wiedziałam o jego obecności, ale dopiero jakiś czas temu dowiedziałam się, że to oni stworzyli ten seksowny rytm Supermassive Black Hole. Kurcze, taka gitara wyzwala pierwotne instynkty... 'every time i hear this, i wanna do a little sexy dance' jak to ktoś skomentował na yt. Podpisuję się, i zastanawiam czemu wibracje gitary najpierw odbierane są przez moje biodra,
a dopiero potem uszy...
Muse, nawet sama ta nazwa brzmi tak zmysłowo, a wypowiadając ją układa się usta jak do pocałunku...

zły porucznik

2011-02-21T23:49:00.003+01:00

Bad Lieutenant, znany jako Zły Porucznik, w wersji starszej, z Harveyem Keitelem -
zmiażdżył mi dziś mózg. Zawsze kiedy obejrzę coś takiego, długo nie potrafię przejść ot tak, do rzeczywistości i zwykłych spraw, takie filmy kradną kawałek duszy...albo powodują że ten kawałek gnije...
Film reklamowany narkotykami, hazardem, brutalnością, gwałtem i mordem, ale nie to jest w nim najgorsze, nie te szokujące i powodujące mieszankę obrzydzenia i fascynacji sceny... zadziałał tak na mnie obraz człowieka na dnie, brudnym śmierdzącym dnie. I to, że wcale nietrudno jest doprowadzić do takiego stanu. Parę razy w swoim życiu zjeżdżałam już po równi pochyłej do tego miejsca, robiąc rzeczy, na myśl o których dziś przechodzą mnie dreszcze. Na szczęście w odpowiednim momencie zawsze zjawiał się ktoś lub coś, co wyciągało mnie za uszy do góry, wymierzało policzek na otrzeźwienie i kazało wracać skąd przyszłam.
Mój największy lęk i obawa, o którym przypominają filmy jak ten, to że kiedyś znów zacznę spadać i już nic mnie nie zatrzyma...

Poza tym wszystkim - genialna rola Keitela. Jeśli do kogoś nie przemawia fabuła, warto zobaczyć dla samego aktorstwa tego człowieka. I zarezerwować na to odpowiedni moment - nie jest to film na wieczornosobotni relaks, czy seans ze znajomymi.

post dedykowany jedynemu egzemplarzowi mojego rodzeństwa

2011-02-20T22:56:00.000+01:00

Pojawienie się w domu mojego brata przynosi zawsze jakieś inspiracje muzyczne - w tej dziedzinie to ja go wychowałam, wie co dobre:)

Zawsze wyglądało to tak, że przejmował po mnie wszystkie fascynacje (co związane było z dzieleniem jednego komputera i sąsiednimi pokojami) i szedł w nich o krok dalej :)

Kiedy ja w dawnych czasach zasłuchiwałam się w hip hop, on wkrótce też zaczął się nim jarać, kupował za kieszonkowe kasety i wieszał gangsterskie plakaty na ścianach:)

Kiedy przyszedł dla mnie mhroczny czas słuchania metali lżejszych, on przejął pałeczkę, słuchał tych ciężkich i do tego jeszcze chodził w glanach i skórze:)

W międzyczasie oboje odkrywaliśmy też uroki muzyki alternatywnej i słuchaliśmy Radio Bis (dzisiejsze Polskie Radio Czwórka) ale to ja, to ja zaczęłam:)

Później zdziwiona doświadczyłam, że można fajnie bawić się przy muzyce dance i trance, i on, choć początkowo na nią psioczył, dziś szaleje przy tym na imprezach.

Obecnie nasze gusty muzyczne to podobna mieszanka wszystkiego, eklektyczny kocioł, z małymi różnicami - nie udało mi się nigdy przekonać go do rytmów orientalnych i bollywódzkich soundtracków, a jemu mnie do słuchania Peji (drażni mnie strasznie jego styl i osobowość).

Dzisiaj rano, przez to że nie zamknęłam wieczorem drzwi do pokoju (a robię tak prawie zawsze, jakoś dziwnie się czuje zasypiając przy otwartych), dobiegły mnie dźwięki tego:

Brat przez cały dzień zajeżdżał płytę Planu B, ale ten jeden kawałek szczególnie przypadł mi do gustu. Te smyczki, ten tekst i ciekawy głos wokalisty... dla mnie - 10/10. Oczywiście po obejrzeniu video okazało się że wokalista ma równie ciekawy głos, co twarz:) jak to się dzieje że większość muzyków jest atrakcyjna? to fakt, że talent muzyczny dodaje +50 do seksapilu, ale oni nawet bez tego są zwykle interesujący... muszę kiedyś rozwinąć tu tą myśl.

A propos brata jeszcze, to nie ma nic cenniejszego, niż usłyszeć od 5 lat młodszego rodzeństwa
"KIEDY TY WRESZCIE DOROŚNIESZ?"
Cóż, po latach to ja robię za młodszą siostrę mimo różnicy w metryce, i tak pewnie już zostanie, cała moja rodzina jest raczej trzeźwo myśląca i mieszcząca się w szeroko rozumianych standardach, więc ktoś musiał być tym niebieskim ptakiem...

autor: Paulina Góra

potwierdzenie?

2011-02-17T21:36:00.001+01:00

Idę łąką, wokół jest pusto, tylko przestrzeń i zielona trawa.
Nieco w oddali, po swojej lewej stronie dostrzegam czarnego kota, poruszającego się między długimi źdźbłami. Uśmiecham się na jego widok, tak jak robię to zawsze widząc kota. Myślę sobie, że zaraz podejdę i spróbuję go pogłaskać. Kiedy dzieli mnie od niego kilka kroków, z prawej strony nadlatuje wielki czarny ptak, chyba kruk, który łapie go szponami za gardło, i unosi do góry. Odlatuje, porywając kota, który próbuje miauczeć ale wychodzi z tego tylko rzężenie... Krzyczę na cały głos przerażona, nie mogąc nic zrobić i wtedy się budzę.

Dawno nie miałam aż tak wyraziście symbolicznego snu. Ciężko jest interpretować pod wpływem emocji, ale wiem że dotyczy to tego o czym pisałam wczoraj.
Jest tu walka racjonalności i mądrości (kruk) z uczuciami i popędem (kot) - podkreślają to jeszcze strony z których przychodzą zwierzęta, kot lewa, kruk prawa. To duszenie kota i rzężenie, wskazuje chyba na niemożność wyartykułowania przez niego nic (na swoją obronę?). Krzyczę, bo ciągle jednak bardziej zależy mi na uczuciach, jestem wściekła na kruka, który nagle i bez uprzedzenia je zabiera.

Wow, jak na dole tak na górze? Czyżbym rzeczywiście wprowadziła sobie zmianę do podświadomości?
Na razie za dużo jest jeszcze wokół tego snu emocji, żebym mogła być pewna znaczenia. Ale wiem że jest ważny i sygnalizuje zmianę.